ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Η ΗΘΙΚΗ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ
Το διαδίκτυο, πάνω απ’ όλα, είναι χολή. Καμιά φορά, συναντάς κάποιον ή κάποια που, με τον παλιό τρόπο εκφράζει πολύπλοκες ιδέες και απαντά σε επιχειρήματα. Αλλα ο γενικός κανόνας, ο πολιτικός ακτιβισμός στο διαδίκτυο, είναι ο φανατισμός σε καθαρή μορφή. Όταν οι άνθρωποι πείθουν τον εαυτό τους ότι είναι στη σωστή μεριά της ηθικής, κρίνουν σωστό να ξεσκίσουν τον αντίπαλο.
Από το βιβλίο “Cher connard” της Virginie Despentes.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΠΩΣ ΟΡΑΜΑΤΙΖΕΤΑΙ Ο KURZWELL ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ
Έτσι η πρώτη Τεχνητή Γενική Νοημοσύνη (ΤΓΝ) μπορεί να είναι και η τελευταία. Οι υπόλοιπες, σχεδιασμένες και κατασκευασμένες από διαδοχικές γενιές μηχανών με ολοένα επιταχυνόμενο ρυθμό, θα ανέβουν γρήγορα σε ανεξερεύνητα ύψη υπερ-νοητικής σκέψης, τόσο πάνω από τις ικανότητές μας, όσο είμαστε εμείς πάνω από τα μυρμήγκια ή τα βακτηρίδια. Τη στιγμή που ένας υπολογιστής αποκτήσει το ανθρώπινο επίπεδο νόησης, είναι αναπόφευκτο ότι θα εκτιναχτεί πάνω από αυτό, γράφει ο Kurzweil.
Αυτό θα επιτρέψει τον ανθρωπο-μηχανικό πολιτισμό μας να ξεπεράσει τους περιορισμούς του ανθρώπινου εγκεφάλου με τις απλά εκατό τρισεκατομμύρια εξαιρετικά αργές συνδέσεις. Θα γίνουμε εξυπνότεροι καθώς θα συγχωνευτούμε με την τεχνολογία μας.
Και καθώς ο νόμος της επιτάχυνσης των αποδόσεων συνεχίζει να επεκτείνει την υπολογιστική ισχύ της ανθρωπότητας, “τελικά το μη βιολογικό μέρος της νοημοσύνης μας θα κυριαρχήσει”.
Και όταν φτάσει η Μοναδικότητα (Singularity), λέει, ο ανθρωπο-μηχανικός πολιτισμός θα προχωρήσει στο τελικό στάδιο στην πορεία, εκπληρώνοντας το τελικό μας πεπρωμένο: να αλλάξουμε τη δομή του ιδίου του Σύμπαντος.
Από το βιβλίο του Adam Becker “More Everything Forever”, στο οποίο ο συγγραφέας είναι εξαιρετικά επιφυλακτικός με τις παραπάνω προβλέψεις.
Από τον παρακάτω πίνακα των αποδοχών των υποψηφίων PhD λείπει εντελώς η Ελλάδα. Δεν υπάρχουν στοιχεία; Δεν δόθηκαν στοιχεία από τη χώρα μας; Δεν ρωτήθηκε η Ελλάδα; Δεν είμαστε στην Ευρώπη σε ότι αφορά την έρευνα;
Μπορεί κάποιος να απαντήσει;
Ο πίνακας είναι από το Nature Briefing.
Tα ποιήματα στο δρόμο, του Νίκου Χουλιάρα
Μ’ αρέσουν τα ποιήματα που ζουν στο δρόμο, έξω απ’ τα βιβλία: αυτά που τουρτουρίζουν στις γωνιές κι όλο καπνίζουν σαν φουγάρα· που αναβοσβήνουν, μες στη νύχτα, σαν Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια ―όχι αυτά που κρέμονται στα δέντρα της γιορτής, στη θαλπωρή των δωματίων, αλλά εκείνα που τονίζουνε την ερημία των σφαχτών στις μωβ βιτρίνες των συνοικιακών κρεοπωλείων.
Τα σακατεμένα και τα μοναχικά, μ’ αρέσουν: τα ποιήματα-κοπρίτες που περπατούν κουτσαίνοντας στις σκοτεινές άκρες των λεωφόρων: αυτά που τ’ αγνοούν οι κριτικοί κι οι εκπαιδευτικοί του Μωραΐτη· που τα χτυπούν συχνά οι μεθυσμένοι οδηγοί και τα αφήνουν αβοήθητα στο δρόμο. Και τα ποιήματα-παιδάκια, όμως αγαπώ· αυτά που ενώ δεν έχουν μάθει ακόμη την αλφάβητο, μπορούν εντούτοις, με δυο λέξεις τους, να σου κολλήσουν την ψυχή στον τοίχο.
Μ’ αρέσουν, πάλι, τα απελπισμένα κι όμως χαμογελαστά: τα ποιήματα-συνένοχοι· εκείνα που σου κλείνουνε με νόημα το μάτι. Που δεν σου πιάνουν την κουβέντα, δεν σ’ απασχολούν μα συνεχίζουνε το δρόμο τους αδιάφορα: τα ποιήματα-«δεν πρόκειται να σου ζητήσω τίποτε»· αυτά που χαιρετούν μόνο και φεύγουν, όπως μ’ αρέσουνε και τ’ άλλα, τα χαρούμενα, που προτιμούνε τα παιχνίδια απ’ το μάθημα καθώς και τα ποιήματα-παππούδες, γιατί ενώ γνωρίζουνε καλά το μάταιο της ζωής εντούτοις θέλουν να το ζήσουν.
Δεν αγαπώ καθόλου τα ποιήματα-γεροντοκόρες που συγυρίζουν, όλη μέρα, τα δωμάτια με τις λέξεις, ούτε και τα ποιήματα-ταγιέρ, τα καθωσπρέπει. Δεν αντέχω και τα ψωνάκια: τα ποιήματα με τα πολλά αποσιωπητικά ούτε και τ’ άλλα που θεωρούν τη φύση μάνα τους κι όλο τη νοσταλγούν χωμένα πίσω απ’ τα γραφεία.
Σιχαίνομαι αυτά που ονομάζονται συμβολικά, τα ποιήματα με μήνυμα, τα λεξιλάγνα και τ’ αφασικά· τα ποιήματα-κυρίες με αλτσχάιμερ. Ούτε και τις συνθέσεις τις μεγάλες αγαπώ: τα ποιήματα-Μπεν Χουρ, αυτούς τους λεκτικούς χειμάρρους που ’ναι γραμμένοι κυρίως για τους κριτικούς κι ας παριστάνουν τους ινστρούχτορες που ενδιαφέρονται για το καλό του κόσμου.
Από την άλλη δεν μπορώ και τα διστακτικά: τα ποιήματα-σαντάλια με καλτσάκι ούτε και τα ποιήματα-στρατιωτικό αμπέχωνο και δήθεν Τσε Γκεβάρα, μεσημέρι στη «Λυκόβρυση».
Δεν μου αρέσουν τα σοφά που ’ναι γραμμένα από νέους ούτε και τα νεανικά που τα ’χουν γράψει γέροι. Μου γυρίζουν τ’ άντερα τα δήθεν οικολογικά, τα ερωτικά-«καϊμάκι με πολύ σιρόπι» καθώς κι εκείνα που εκλιπαρούν τη γνώμη του αναγνώστη.
Ούτε και τα δικά μου αγαπώ. Μ’ αρέσουν μόνο εκείνα που μου αντιστάθηκαν: αυτά που δεν κατάφερα ποτέ να γράψω. Γι’ αυτό και τα ποιήματα που ζούνε έξω απ’ τα βιβλία αγαπώ: εκείνα που ποτέ δε νοιάστηκαν αν μου αρέσουν. Αυτά που περπατούν αδιάφορα, έξω στο δρόμο, με τα χέρια στις τσέπες και μ’ έχουνε, έτσι κι αλλιώς, χεσμένο.
Από το περιοδικό Popaganda.
ΠΟΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ;
Ποια ελευθερία; Ο λαός μας χρειάζεται την ελευθερία όπως ένας πίθηκος χρειάζεται τα ματογυάλια. Κανείς δεν θα ξέρει τι να κάνει με αυτήν.
Από το βιβλίο της Svetlana Alexievich “Secondhand Time”, με αναφορές για το τέλος της σοβιετικής εποχής.
Να και μια φωτο από το σπίτι στο Μαλάκι. Δεν νομίζω ότι το έχω απεικονίσει ποτέ! Η φωτο είναι του φίλου ΑΑ.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΝΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ Η ΠΟΙΗΣΗ!
Αυτό είναι στην πραγματικότητα η ποίηση. Κάτι παράξενο, που βγαίνει προς τα έξω. Κανονικός λόγος, ξεχειλισμένος. Μια αποτυχημένη προσπάθεια να αποδώσει δικαιοσύνη στον κόσμο. Η ποιήτρια αποδεικνύει ότι η γλώσσα είναι ανεπαρκής με τα να ρίχνει τον εαυτό της πάνω στο φράχτη της γλώσσας και να περιορίζεται από αυτόν. Η ποίηση είναι το εξόγκωμα που προκαλείται στον φράχτη.
“Λόγια” του George Saunders στο βιβλίο A Swim in a Pond in the Rain.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΥΚΟΛΟΙ ΣΤΟΧΟΙ (“ΠΑΠΙΕΣ ΠΟΥ ΚΑΘΟΝΤΑΙ”)
«Και αν δεν μπορούμε να μάθουμε να σκεφτόμαστε μέσα από το αφηρημένο και το συμβολικό, τότε είμαστε εύπλαστοι. Είμαστε εύκολοι στόχοι για τους φασίστες και τους αυταρχικούς που θα μας χρησιμοποιήσουν για τους σκοπούς τους, και οι στόχοι τους είναι τελικά καταστροφή για τους υπόλοιπους από εμάς. Αυτό ίσχυε πάντα και θα ισχύει πάντα.»
Σκέψεις της Chanda Prescod-Weinstein από το βιβλίο “The Edge of Space-Time.”
Και πιο κάτω από το ίδιο βιβλίο:
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ Η ΦΥΣΙΚΗ
Η φυσική είναι μια πρακτική που βασίζεται στην προσπάθεια να βρεθούν απαντήσεις —και στην συνεχή εύρεση νέων ερωτημάτων ανάμεσά τους. Είναι ένα είδος ονειροπόλησης για σύμπαντα που μπορεί να υπάρχουν, με σκοπό να κατανοηθεί το σύμπαν που σίγουρα υπάρχει.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Ο ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
Ένας άλλος φίλος μου, ένας λέκτορας στην επιστήμη κινηματογράφου, είναι πεπεισμένος ότι ο επόμενος πόλεμος θα είναι εναντίον εξωγήινων. Όχι του τύπου εξωγήινων που βλέπετε σε πόστερς ταινιών, αλλά μονοκύτταρους οργανισμούς και παθογόνους ιούς, βιολογικές επιμολύνσεις που έχουν εισαχθεί στα οικοσυστήματα της Γης χωρίς να το έχουμε αντιληφθεί. Αν αυτό έχει γίνει από ατύχημα ή από σχεδιασμό δεν είναι ακόμη γνωστό.
Από το μυθιστόρημα “Conquest” της Nina Allan.
Καλό Μήνα σε όλους!
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΕΚΑΝΕ;
Ξέχασα να του πω εκείνη την ιστορία με τον κόμητα του Kildare, αφού έβαλε φωτιά στον καθεδρικό ναό του Cashel. Την ξέρεις την ιστορία; Λυπάμαι πολύ που το έκανα, λέει, αλλά ορκίζομαι στο Θεό, νόμιζα ότι ο αρχιεπίσκοπος ήταν μέσα.
Από το αριστούργημα “Ulysses” του James Joyce.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΠΙΔΡΑΣΗΣ
Όπως ωσάν να είμαστε ηλεκτρόνια του Heisenberg, αισθανόμαστε σαν να μην υπάρχουμε πάντοτε. Υπάρχουμε μόνο όταν αλληλεπιδρούμε με κάποιον άλλον, όταν κάποιος άλλος καταδέχεται να μας δει. Ίσως, όπως η κβαντική φυσική μας διδάσκει, αυτό που αποκαλούμε πραγματικότητα-αυτό που νομίζουμε ότι είμαστε και αυτό που νομίζουμε ότι είναι ο κόσμος-δεν είναι τίποτα άλλο παρά αλληλεπίδραση.
Από το βιβλίο “Packing My Library” του Alberto Manguel.
Και από το ίδιο βιβλίο:
Η ΛΥΠΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ
“Μετά την επαφή όλα τα ζώα είναι λυπημένα” υποτίθεται ότι είχε πει ο Αριστοτέλης (ή ίσως ο Γαληνός) “εκτός από τον πετεινό, που τότε λαλεί”. Ο Αριστοτέλης αναφέρονταν στη σεξουαλική επαφή. Μπορεί κάθε επαφή-με εικόνες, βιβλία, ανθρώπους, με τους εικονικούς κατοίκους του κυβερνοχώρου- να προκαλεί λύπη επειδή μας θυμίζει ότι τελικά είμαστε μόνοι.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Ο ΣΤΑΛΙΝ ΚΑΙ Ο ΗΛΙΟΣ
Ο Στάλιν σηκώνεται ένα πρωί. Είναι ωραία μέρα. Απευθύνεται στον ήλιο: Ήλιε, πες μου, ποιός είναι ο πιο ωραίος, ο πιο έξυπνός, ο πιο δυνατός; Ο ήλιος δεν διστάζει ούτε ένα δευτερόλεπτο: Εσύ είσαι Στάλιν, το φως του σύμπαντος! Το μεσημέρι ο Στάλιν ξαναρωτά: Πες μου Ήλιε, ποιός είναι ο πιο λαμπερός, ο πιο ευγενικός, ο πιο σημαντικός άνθρωπος όλων των εποχών; Ο Ήλιος επιβεβαιώνει: Εσύ είσαι, ω τεράστιε Στάλιν. Πριν το δείπνο ο Στάλιν δεν μπορεί να αντισταθεί στην ευχαρίστηση να ξαναρωτήσει τον Ήλιο, ποιός είναι ο καλύτερος κομμουνιστής του κόσμου. Ο Ήλιος του απαντά: Δεν είσαι παρά ένας άρρωστος Στάλιν, ένας ψυχοπαθής, ένας μανιακός τρελός και άντε χάσου, τώρα έχω περάσει στη Δύση.
Από το βιβλίο Le Club des Incorrigibles Optimistes του Jean-Michel Guenassia.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΕΣ ΠΑΡΑΔΟΞΟΛΟΓΙΕΣ…
Οι άνδρες δημιουργήθηκαν για να τα καταστρέφουν όλα και οι γυναίκες δημιουργήθηκαν ώστε να υπάρχει ένα πράγμα που δεν θα μπορούν να καταστρέψουν.
Τον ρώτησα αν υπάρχει ζωή μετά το θάνατο. Είπε ότι η ζωή μετά το θάνατο δεν έρχεται μετά, αλλά κατά τη διάρκεια της ζωής ή πριν, αλλά ποτέ μετά, και ότι αυτό ήταν μια παρεξήγηση στην οποία οι άνθρωποι επέμεναν, η εμμονή με αυτό που έρχεται μετά ενώ δεν υπάρχει ένα μετά. Μονάχα ένα πριν.
Από το μυθιστόρημα “The Möbius Book” της Catherine Lacey.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ
Στον Κλασσικό (πολιτισμό) επομένως ανήκουν οι ιδέες για την ύλη και τη μορφή, στον Αραβικό, (όπως ακριβώς στον Σπινόζα) η ιδέα των ουσιών με ορατές ή μυστικές ιδιότητες και στον Φαουστικό (πολιτισμό) η ιδέα της ισχύος και της μάζας.
Μπορούμε να διαφοροποιήσουμε αυτά τα τρία είδη φυσικής (μην ξεχνώντας βεβαίως ότι άλλοι Πολιτισμοί μπορεί και στην πραγματικότητα έχουν αναπτύξει και άλλα είδη) σύμφωνα με την άποψή τους σχετικά με το πρόβλημα της κίνησης, και να τις ονομάσουμε μηχανικές ταξινομήσεις καταστάσεων, μυστικές δυνάμεις και διεργασίες αντίστοιχα.
Ο αιρετικός Oswald Spengler στο κλασσικό έργο του “Decline of the West.”
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΑΛΛΑΓΕΙΣ ΑΠΌ ΤΗΝ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ!
Όσο περισσότερο η Πόλλυ διάβαζε και μελετούσε τον Γκας, τόσο περισσότερο έπειθε τον εαυτό της ότι το μόνο ελάττωμα που είχε ήταν ότι ξόδευε 25 δολλάρια την εβδομάδα για να πηγαίνει σε ένα ψυχαναλυτή. Και αναρωτήθηκε μήπως αυτό ήταν μια αρρώστια, μια μορφή υποχονδρίας, και μήπως θάπρεπε να πάει σε κάποιον ψυχαναλυτή για να θεραπευτεί από αυτή.
Από το μυθιστόρημα The Group της “Mary McCarthy.”
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΓΙΑ (ΜΙΑ ΑΠΟ) ΤΙΣ ΕΙΣΒΟΛΕΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΣΤΟ ΛΙΒΑΝΟ
Υπήρξαν λίγες μαζικές διαδηλώσεις και ελάχιστες πραγματικές αναταραχές στις περισσότερες από τις υπό σκληρή αστυνόμευση αραβικές πόλεις. Με δόση ειρωνίας, η μεγαλύτερη διαδήλωση στη Μέση Ανατολή που προκάλεσε ο πόλεμος έλαβε χώρα στο Τελ Αβίβ, ως εκδήλωση διαμαρτυρίας για τη σφαγή στη Σάμπρα και τη Σατίλα (παλσιστινιακοί οικισμοί στο Λίβανο).
Απόσπασμα από το βιβλίο “The Hundred Years' War on Palestine” του Rashid I. Khalidi.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΟΙ ΔΥΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΙ
Ο Πλούταρχος διηγείται ότι το έργο σου αυτό (του Απελλή) γέννησε το ρητό: “δυοίν Αλεξάνδρων ο μεν Φιλίππου ανίκητος, ο δ΄Απελλού αμίμητος”.
Από το βιβλίο του Παναγιώτη Κανελλόπουλου “Επιστολές στους προγόνους μου”και από την επιστολή στον ζωγράφο Απελλή (370-306 πΧ)
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΤΟ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΟ ΚΥΜΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΠΕΙΛΕΙ…
Το κύμα που έρχεται ορίζεται από δύο βασικές τεχνολογίες: τεχνητή νοημοσύνη και συνθετική βιολογία. Το κύμα δημιουργεί μιε τεράστια πρόκληση, που θα καθορίσει τον εικοστό πρώτο αιώνα: το μέλλον μας αφ’ ενός εξαρτάται από τις τεχνολογίες αυτές και αφ’ ετέρου κινδυνεύει από αυτές. Από το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε σήμερα, φαίνεται ότι ο περιορισμός αυτού του κύματος —δηλαδή, ο έλεγχος, η συγκράτηση ή ακόμη και η αναχαίτισή του— δεν είναι δυνατός.
Από το βιβλίο “The Coming Wave” των Mustafa Suleyman και Michael Bhaskar.
