Ο σπίνος που μας επισκέπτεται τακτικά και μας αφιερώνει τη μελωδία του. Και τα λουλούδια μας...Η άνοιξη, που σχεδόν φεύγει...Κι εμείς θεατές ως επι το πλείστον και ακροατές...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου