ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

ΠΩΣ ΠΑΡΑΓΕΤΑΙ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΚΑΙ ΠΟΥ ΠΑΕΙ;

Συνεχώς παράγουμε το παρελθόν. Είμαστε εργοστάσια του παρελθόντος. Ζωντανές  μηχανές που παράγουν παρελθόν, τι άλλο; Τρώμε χρόνο και παράγουμε παρελθόν. Μήτε ο θάνατος δεν το σταματάει αυτό. Ένα άτομο μπορεί να πεθάνει, αλλά το παρελθόν παραμένει. Που πάνε όλες αυτές οι στοίβες το προσωπικού παρελθόντος; Μήπως κάποιος τις αγοράζει, τις συλλέγει, τις ρίχνει στα σκουπίδια; Ή μήπως γλιστρούν όπως μια παλιά εφημερίδα, παρασυρμένες από τον αέρα κατά μήκος του δρόμου; Που πάνε όλες αυτές οι γνώριμες και ημιτελείς ιστορίες, αυτές οι κομμένες συνδέσεις που ακόμα αιμορραγούν, όλοι αυτοί οι πεταμένοι εραστές--αυτή η λέξη δεν είναι σύμπτωση, μια λέξη για τα σκουπίδια.

Καί πάλι ο Georgi Gospodinov από το βιβλίο “Time Shelter.”