ΤΑ ΜΠΟΥΚΑΛΙΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ
Από τότε που ο άνθρωπος ονειρεύεται, έχουν ήδη υπάρξει ένα σωρό κραυγές για βοήθεια, ένα σωρό μπουκάλια έχουν ριχτεί στη θάλασσα, έτσι ώστε είναι άξιο θαυμασμού που μπορούμε ακόμη και βλέπουμε τη θάλασσα, ενώ θα έπρεπε να βλέπουμε μονάχα τα μπουκάλια.
Από το μυθστόρημα του Romain Gary “Au-delà de cette limite votre ticket n'est plus valable.”
Η πεποίθηση που έχουν οι περισσότεροι άνθρωποι είναι πως η ευτυχία συνδέεται με την επαγγελματική επιτυχία, τις υγιείς σχέσεις ή την οικονομική σταθερότητα.
Ωστόσο, για τον Άρθουρ Μπρουκς, καθηγητή του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και έναν από τους πλέον αναγνωρισμένους ειδικούς στη μελέτη της ανθρώπινης ευημερίας, υπάρχει μια πολύ πιο απλή συνήθεια που μπορεί να κάνει τη διαφορά στην καθημερινότητά μας.
Μέσα από βίντεο που ανάρτησε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram, ο διακεκριμένος ακαδημαϊκός υποστήριξε ότι οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι μοιράζονται ένα κοινό χαρακτηριστικό: δεν σταματούν ποτέ να μαθαίνουν. Η ειδοποιός διαφορά, μάλιστα, είναι ότι δεν το κάνουν από υποχρέωση ή ανάγκη, αλλά υποκινούμενοι από μια γνήσια περιέργεια να κατανοήσουν καλύτερα τον κόσμο που τους περιβάλλει.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΝΙΚΗΤΕΣ ΚΑΙ ΝΙΚΗΜΕΝΟΙ
Θυμήθηκα την Elizabeth Finch να προτείνει ότι η αποτυχία μπορεί να είναι πιο ενδιαφέρουσα από την επιτυχία και ότι οι αποτυχημένοι μας λένε περισσότερα από ότι οι νικητές. Επίσης ότι δεν μπορούμε να πούμε, ακόμη και στο κρεβάτι του θανάτου-ίσως ειδικά στο κρεβάτι του θανάτου-πως θα μας κρίνουν, ή αν θα μας θυμούνται καν. Μπορεί να αφήσουμε ένα χνάρι στην άμμο που ο επόμενος άνεμος θα το εξαφανίσει. Ή μπορεί να αφήσουμε ένα χνάρι στη σκόνη και ένα τέλειο αποτύπωμά του να διατηρηθεί για αιώνες επειδή έτυχε να ζούμε στην Πομπηία.
Ο Julian Barnes στο “Elizabeth Finch.”
ΟΙ “ΕΛΛΗΝΕΣ” ΚΑΙ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ
«Οι Έλληνες, αν και εκτεθειμένοι στην πλάνη των ειδώλων, μας έδειξαν την τέχνη της συλλογιστικής, τη χάρη της ευγλωττίας και πολλά άλλα. Προσοχή όμως στα γράμματα των Ελλήνων! Κάποιες φορές είναι σαν κυψέλες γεμάτες μυρωδάτο μέλι, που δείχνει λαχταριστό, όμως με τις μέλισσες να καραδοκούν. Προσοχή, λοιπόν, αδελφοί, στη σαγήνη των Ελλήνων! Να σας ξαναθυμίσω τα λόγια του Θεόδωρου Στουδίτη, του δικού μας αγίου: Αν επιτρέπεται σ’ έναν άντρα της εκκλησίας να γεύεται καταχρηστικά τη θύραθεν παιδεία, είναι για να γνωρίζει τα όπλα των εχθρών του, ώστε να τους πολεμάει καλύτερα».»
Συμβουλές του διευθυντή της βιβλιοθήκης της Μονής Στουδίου προς τους αντιγραφείς.
Απόσπασμα από μυθιστόρημα “Περί της εαυτού ψυχής” του Ισίδωρου Ζουργού.
Ο ΚΑΛΟΣ ΔΑΚΤΥΛΟΓΡΑΦΟΣ “GABO”
Ο συγγραφέας Daniel Alarcón είπε κάποτε στο BBC, “Πρίν λίγα χρόνια καθώς ήμουν σε ένα ταξί στην Cartagena, ο ταξιτζής είπε “Αυτό είναι το σπίτι του Gabo” και πρόσθεσε “Εδώ στην Καραϊβική όλοι έχουμε θαυμάσιες ιστορίες. Ο Gabo είναι απλά ένας καλός δακτυλογράφος.”
Ο Gabo είναι βέβαια ο Gabriel García Márquez και το απόσπασμα είναι από το βιβλίο “Languages of Truth” του Salman Rushdie.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Ο ΣΟΦΟΣ ΚΑΙ Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ
Στην Κίνα, στο λίκνο που η ερμηνεία των ονείρων έχει βαθειά παράδοση, ο φιλόσοφος που είναι γνωστός ως Master Zhuang παρουσίασε το πρόβλημα των ονείρων με ένα νέο τρόπο τον 4ο αιώνα πΧ: Μια φορά κι ένα καιρό, εγώ ο Zhuang Zhou, ονειρεύτηκα ότι ήμουν μια πεταλούδα, που φτεροκοπούσε εδώ κι εκεί, μια πραγματική πεταλούδα, που χαίρονταν τον εαυτό της στο έπακρο, χωρίς να ξέρει ότι ήταν ο Zhuang Zhou. Ξύπνησα ξαφνικά και συνήλθα, ο αληθινός Zhuang Zhou. Τώρα δεν ξέρω αν ήταν τότε που ονειρεύτηκα ότι ήμουν μια πεταλούδα, ή αν είμαι τώρα μια πεταλούδα που ονειρεύομαι ότι είμαι ένας άνθρωπος.
Το διηγήθηκε ο W. E. Soothill σε μια σειρά διαλέξεων για την Κίνα που δόθηκαν στην Οξφόρδη και η αναφορά είναι από το βιβλίο “The Oracle of Night” του Sidarta Ribeiro.
