ΠΟΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ;

Ἔτι δ᾽ ἐν βίῳ τελείῳ. μία γὰρ χελιδὼν ἔαρ οὐ ποιεῖ, οὐδὲ μία ἡμέρα· οὕτω δὲ οὐδὲ μακάριον καὶ εὐδαίμονα μία ἡμέρα οὐδ᾽ ὀλίγος χρόνος.

Απόσπασμα από τα ‘Ηθικά Νικομάχεια’ του Αριστοτέλη.

Φθινοπωρινά τριαντάφυλλα και άλλα...

 

 ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΕΙΟΥ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ!

Η Βίβλος λέει ότι δεν πρέπει να δουλεύεις το Σάββατο. Αλλά δεν διευκρινίζει τι είναι αυτό που μετρά ως “εργασία”. Είναι εντάξει να ποτίζεις το χωράφι σου το Σάββατο; Να ποτίζεις τη γλάστρα σου ή το κοπάδι σου των κατσικιών; Είναι εντάξει να διαβάσεις ένα βιβλίο το Σάββατο; Να γράψεις ένα βιβλίο; Να σχίσεις ένα κομμάτι χαρτί; Οι Ραββίνοι αποφάνθηκαν ότι το να διαβάζεις ένα βιβλίο δεν είναι εργασία, αλλά το να σχίσεις ένα χαρτί είναι εργασία, και για το λόγο αυτόν οι Ορθόδοξοι Εβραίοι ετοιμάζουν μια στίβα από ήδη κομμένο χαρτί υγείας για να το χρησιμοποιούν το Σάββατο.

Από το βιβλίο “Nexus” του Yuval Noah Harari.

 ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Η ΕΠΙΡΡΕΠΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ

Η ψυχολόγος Karen Douglas έχει μελετήσει θεωρίες συνωμοσίας για πάνω από μια δεκαετία. Γράφει ότι πολύς κόσμος έλκεται προς αυτόν τον τρόπο σκέψης “ όταν οι υπαρξιακές τους ανάγκες κινδυνεύουν, ως ένα τρόπο να αντιρροπήσουν αυτούς τους κινδύνους”. Σε σύγκριση με αυτούς που δεν πιστεύουν, εκείνοι που πιστεύουν σε θεωρίες συνωμοσίας τείνουν να είναι περισσότερο αγχώδεις, αισθάνονται ότι ελέγχουν λιγότερο τη ζωή τους και αναφέρουν περισσότερο αδύναμες σχέσεις με την οικογένειά τους. Όπως τα άτομα που έχουν χάσει την επαφή με τις αξίες τους, έτσι και αυτοί προσκολλώνται πιο σφιχτά στις πεποιθήσεις τους, όσο μη ρεαλιστικές κι αν είναι.

Γράφει ο Jamil Zaki στο βιβλίο “Hope for Cynics.”

Συνάντηση με τις μνήμες, 49 χρόνια μετά…

Παραθέτω την ανάρτηση από το Facebook του Γιάννη Σπηλιώτη, ενός από τους οργανωτές της συνάντησης των πρώτων εισαχθέντων στην Ιατρική Σχολή της Πάτρας φοιτητών.

Συνάντηση με τις μνήμες, 49 χρόνια μετά…

Ποιος θα το φανταζόταν τότε, στα αμφιθέατρα της Ιατρικής, πως 49 χρόνια μετά θα είχαμε τόσα να θυμηθούμε και τόσα να διηγηθούμε!

Τότε... ξενυχτούσαμε πάνω από τα βιβλία, αλλά και στο ΧΑΡΑΜΑ , ΤΗΝ  ΙΖΑΒΕΛΛΑ , ΤΗΝ ΤΡΕΛΛΗ ΡΟΔΙΑ χωρίς να γνωρίζουμε τι μας περίμενε. Τα ατέλειωτα ξενύχτια στα νοσοκομεία, η αγωνία για την ανθρώπινη ζωή, το βάρος των αποφάσεων, η χαρά της σωτηρίας αλλά και η σιωπή μπροστά στην απώλεια. Η Ιατρική έγινε τρόπος ζωής για όλους μας. Της αφιερώσαμε γνώσεις, δυνάμεις και πολύτιμα χρόνια, συχνά αφήνοντας πίσω στιγμές προσωπικές και οικογενειακές για αργότερα...

Ξαναβρεθήκαμε, εκεί στα γνώριμα μέρη, κι ήταν σαν να άνοιξε το παράθυρο της νιότης μας. Τα πρόσωπά μας μπορεί να άλλαξαν και οι ιστορίες μας να εμπλουτίστηκαν με εμπειρία, αλλά η ψυχή μας παρέμεινε "φοιτητική"!! Βρεθήκαμε όλοι μαζί με κέφι, ζωντάνια, διάθεση για δράση και κέφι για ζωή. Το μυστικό της ύπαρξης είναι να συμφιλιώνεσαι με όσα πέρασαν, χωρίς να χάνεις τον ενθουσιασμό για όσα έρχονται.Μαζι μας  ήταν σημερινός πρύτανης Χ. Μπουρας ,ο Ηλίας Κούβελας ο πρώτος καθηγητής που μας έδωσε τον « αέρα « μιας άλλης Ιατρικής ήταν επίσης νοερά ο Δ. Μπόνικος με ένα μυνημα χαρμολύπης διανθισμένο με μια σειρά τραγούδια , ο Ν. Ζούμπος που καθόρισε τον ρόλο της γενιάς μας ως Συνιδρυτών της σχολής 

Η γενιά του 77 διαπρεπει στον ελλαδικό και διεθνη χώρο μεταφέροντας το ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ

Στο τέλος, υποσχεθήκαμε να ξαναβρεθούμε.

Εδώ ή… αλλού...

Το είπαμε με χαμόγελο, αλλά και με τη βαθιά επίγνωση πως ο χρόνος δεν χαρίζεται και καμιά συνάντηση δεν είναι δεδομένη.

Ύστερα από τόσα χρόνια προσφοράς στον άνθρωπο, τι πολυτιμότερο από το να ξαναβρίσκεις τους ανθρώπους με τους οποίους μοιράστηκες την αρχή της διαδρομής σου;

49 χρόνια μετά... είμαστε όλοι μας απόφοιτοι της ιατρικής αλλά όχι της ζωής!!

Σας ευχαριστώ όλους μαζί και καθέναν ξεχωριστά για αυτή την όμορφη συνάντηση. Μου δώσατε μεγάλη χαρά!!

Εις το επανιδείν..

ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Η ΗΘΙΚΗ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ

Το διαδίκτυο, πάνω απ’ όλα, είναι χολή. Καμιά φορά, συναντάς κάποιον ή κάποια που, με τον παλιό τρόπο εκφράζει πολύπλοκες ιδέες και απαντά σε επιχειρήματα. Αλλα ο γενικός κανόνας, ο πολιτικός ακτιβισμός στο διαδίκτυο, είναι ο φανατισμός σε καθαρή μορφή. Όταν οι άνθρωποι πείθουν τον εαυτό τους ότι είναι στη σωστή μεριά της ηθικής, κρίνουν σωστό να ξεσκίσουν τον αντίπαλο.

Από το βιβλίο “Cher connard” της Virginie Despentes.

 ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

ΠΩΣ ΟΡΑΜΑΤΙΖΕΤΑΙ Ο KURZWELL ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ

Έτσι η πρώτη Τεχνητή Γενική Νοημοσύνη (ΤΓΝ) μπορεί να είναι και η τελευταία. Οι υπόλοιπες, σχεδιασμένες και κατασκευασμένες από διαδοχικές γενιές μηχανών με ολοένα επιταχυνόμενο ρυθμό, θα ανέβουν γρήγορα σε ανεξερεύνητα ύψη υπερ-νοητικής σκέψης, τόσο πάνω από τις ικανότητές μας, όσο είμαστε εμείς πάνω από τα μυρμήγκια ή τα βακτηρίδια. Τη στιγμή που ένας υπολογιστής αποκτήσει το ανθρώπινο επίπεδο νόησης, είναι αναπόφευκτο ότι θα εκτιναχτεί πάνω από αυτό, γράφει ο Kurzweil.

Αυτό θα επιτρέψει τον ανθρωπο-μηχανικό πολιτισμό μας να ξεπεράσει τους περιορισμούς του ανθρώπινου εγκεφάλου με τις απλά εκατό τρισεκατομμύρια εξαιρετικά αργές συνδέσεις. Θα γίνουμε εξυπνότεροι καθώς θα συγχωνευτούμε με την τεχνολογία μας. 

Και καθώς ο νόμος της επιτάχυνσης των αποδόσεων συνεχίζει να επεκτείνει την υπολογιστική ισχύ της ανθρωπότητας, “τελικά το μη βιολογικό μέρος της νοημοσύνης μας θα κυριαρχήσει”.

Και όταν φτάσει η Μοναδικότητα (Singularity), λέει, ο ανθρωπο-μηχανικός πολιτισμός θα προχωρήσει στο τελικό στάδιο στην πορεία, εκπληρώνοντας το τελικό μας πεπρωμένο: να αλλάξουμε τη δομή του ιδίου του Σύμπαντος. 

Από το βιβλίο του Adam Becker “More Everything Forever”, στο οποίο ο συγγραφέας είναι εξαιρετικά επιφυλακτικός με τις παραπάνω προβλέψεις.