ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Η ΗΘΙΚΗ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ
Το διαδίκτυο, πάνω απ’ όλα, είναι χολή. Καμιά φορά, συναντάς κάποιον ή κάποια που, με τον παλιό τρόπο εκφράζει πολύπλοκες ιδέες και απαντά σε επιχειρήματα. Αλλα ο γενικός κανόνας, ο πολιτικός ακτιβισμός στο διαδίκτυο, είναι ο φανατισμός σε καθαρή μορφή. Όταν οι άνθρωποι πείθουν τον εαυτό τους ότι είναι στη σωστή μεριά της ηθικής, κρίνουν σωστό να ξεσκίσουν τον αντίπαλο.
Από το βιβλίο “Cher connard” της Virginie Despentes.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΠΩΣ ΟΡΑΜΑΤΙΖΕΤΑΙ Ο KURZWELL ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ
Έτσι η πρώτη Τεχνητή Γενική Νοημοσύνη (ΤΓΝ) μπορεί να είναι και η τελευταία. Οι υπόλοιπες, σχεδιασμένες και κατασκευασμένες από διαδοχικές γενιές μηχανών με ολοένα επιταχυνόμενο ρυθμό, θα ανέβουν γρήγορα σε ανεξερεύνητα ύψη υπερ-νοητικής σκέψης, τόσο πάνω από τις ικανότητές μας, όσο είμαστε εμείς πάνω από τα μυρμήγκια ή τα βακτηρίδια. Τη στιγμή που ένας υπολογιστής αποκτήσει το ανθρώπινο επίπεδο νόησης, είναι αναπόφευκτο ότι θα εκτιναχτεί πάνω από αυτό, γράφει ο Kurzweil.
Αυτό θα επιτρέψει τον ανθρωπο-μηχανικό πολιτισμό μας να ξεπεράσει τους περιορισμούς του ανθρώπινου εγκεφάλου με τις απλά εκατό τρισεκατομμύρια εξαιρετικά αργές συνδέσεις. Θα γίνουμε εξυπνότεροι καθώς θα συγχωνευτούμε με την τεχνολογία μας.
Και καθώς ο νόμος της επιτάχυνσης των αποδόσεων συνεχίζει να επεκτείνει την υπολογιστική ισχύ της ανθρωπότητας, “τελικά το μη βιολογικό μέρος της νοημοσύνης μας θα κυριαρχήσει”.
Και όταν φτάσει η Μοναδικότητα (Singularity), λέει, ο ανθρωπο-μηχανικός πολιτισμός θα προχωρήσει στο τελικό στάδιο στην πορεία, εκπληρώνοντας το τελικό μας πεπρωμένο: να αλλάξουμε τη δομή του ιδίου του Σύμπαντος.
Από το βιβλίο του Adam Becker “More Everything Forever”, στο οποίο ο συγγραφέας είναι εξαιρετικά επιφυλακτικός με τις παραπάνω προβλέψεις.
Από τον παρακάτω πίνακα των αποδοχών των υποψηφίων PhD λείπει εντελώς η Ελλάδα. Δεν υπάρχουν στοιχεία; Δεν δόθηκαν στοιχεία από τη χώρα μας; Δεν ρωτήθηκε η Ελλάδα; Δεν είμαστε στην Ευρώπη σε ότι αφορά την έρευνα;
Μπορεί κάποιος να απαντήσει;
Ο πίνακας είναι από το Nature Briefing.
Tα ποιήματα στο δρόμο, του Νίκου Χουλιάρα
Μ’ αρέσουν τα ποιήματα που ζουν στο δρόμο, έξω απ’ τα βιβλία: αυτά που τουρτουρίζουν στις γωνιές κι όλο καπνίζουν σαν φουγάρα· που αναβοσβήνουν, μες στη νύχτα, σαν Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια ―όχι αυτά που κρέμονται στα δέντρα της γιορτής, στη θαλπωρή των δωματίων, αλλά εκείνα που τονίζουνε την ερημία των σφαχτών στις μωβ βιτρίνες των συνοικιακών κρεοπωλείων.
Τα σακατεμένα και τα μοναχικά, μ’ αρέσουν: τα ποιήματα-κοπρίτες που περπατούν κουτσαίνοντας στις σκοτεινές άκρες των λεωφόρων: αυτά που τ’ αγνοούν οι κριτικοί κι οι εκπαιδευτικοί του Μωραΐτη· που τα χτυπούν συχνά οι μεθυσμένοι οδηγοί και τα αφήνουν αβοήθητα στο δρόμο. Και τα ποιήματα-παιδάκια, όμως αγαπώ· αυτά που ενώ δεν έχουν μάθει ακόμη την αλφάβητο, μπορούν εντούτοις, με δυο λέξεις τους, να σου κολλήσουν την ψυχή στον τοίχο.
Μ’ αρέσουν, πάλι, τα απελπισμένα κι όμως χαμογελαστά: τα ποιήματα-συνένοχοι· εκείνα που σου κλείνουνε με νόημα το μάτι. Που δεν σου πιάνουν την κουβέντα, δεν σ’ απασχολούν μα συνεχίζουνε το δρόμο τους αδιάφορα: τα ποιήματα-«δεν πρόκειται να σου ζητήσω τίποτε»· αυτά που χαιρετούν μόνο και φεύγουν, όπως μ’ αρέσουνε και τ’ άλλα, τα χαρούμενα, που προτιμούνε τα παιχνίδια απ’ το μάθημα καθώς και τα ποιήματα-παππούδες, γιατί ενώ γνωρίζουνε καλά το μάταιο της ζωής εντούτοις θέλουν να το ζήσουν.
Δεν αγαπώ καθόλου τα ποιήματα-γεροντοκόρες που συγυρίζουν, όλη μέρα, τα δωμάτια με τις λέξεις, ούτε και τα ποιήματα-ταγιέρ, τα καθωσπρέπει. Δεν αντέχω και τα ψωνάκια: τα ποιήματα με τα πολλά αποσιωπητικά ούτε και τ’ άλλα που θεωρούν τη φύση μάνα τους κι όλο τη νοσταλγούν χωμένα πίσω απ’ τα γραφεία.
Σιχαίνομαι αυτά που ονομάζονται συμβολικά, τα ποιήματα με μήνυμα, τα λεξιλάγνα και τ’ αφασικά· τα ποιήματα-κυρίες με αλτσχάιμερ. Ούτε και τις συνθέσεις τις μεγάλες αγαπώ: τα ποιήματα-Μπεν Χουρ, αυτούς τους λεκτικούς χειμάρρους που ’ναι γραμμένοι κυρίως για τους κριτικούς κι ας παριστάνουν τους ινστρούχτορες που ενδιαφέρονται για το καλό του κόσμου.
Από την άλλη δεν μπορώ και τα διστακτικά: τα ποιήματα-σαντάλια με καλτσάκι ούτε και τα ποιήματα-στρατιωτικό αμπέχωνο και δήθεν Τσε Γκεβάρα, μεσημέρι στη «Λυκόβρυση».
Δεν μου αρέσουν τα σοφά που ’ναι γραμμένα από νέους ούτε και τα νεανικά που τα ’χουν γράψει γέροι. Μου γυρίζουν τ’ άντερα τα δήθεν οικολογικά, τα ερωτικά-«καϊμάκι με πολύ σιρόπι» καθώς κι εκείνα που εκλιπαρούν τη γνώμη του αναγνώστη.
Ούτε και τα δικά μου αγαπώ. Μ’ αρέσουν μόνο εκείνα που μου αντιστάθηκαν: αυτά που δεν κατάφερα ποτέ να γράψω. Γι’ αυτό και τα ποιήματα που ζούνε έξω απ’ τα βιβλία αγαπώ: εκείνα που ποτέ δε νοιάστηκαν αν μου αρέσουν. Αυτά που περπατούν αδιάφορα, έξω στο δρόμο, με τα χέρια στις τσέπες και μ’ έχουνε, έτσι κι αλλιώς, χεσμένο.
Από το περιοδικό Popaganda.
ΠΟΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ;
Ποια ελευθερία; Ο λαός μας χρειάζεται την ελευθερία όπως ένας πίθηκος χρειάζεται τα ματογυάλια. Κανείς δεν θα ξέρει τι να κάνει με αυτήν.
Από το βιβλίο της Svetlana Alexievich “Secondhand Time”, με αναφορές για το τέλος της σοβιετικής εποχής.
Να και μια φωτο από το σπίτι στο Μαλάκι. Δεν νομίζω ότι το έχω απεικονίσει ποτέ! Η φωτο είναι του φίλου ΑΑ.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΝΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ Η ΠΟΙΗΣΗ!
Αυτό είναι στην πραγματικότητα η ποίηση. Κάτι παράξενο, που βγαίνει προς τα έξω. Κανονικός λόγος, ξεχειλισμένος. Μια αποτυχημένη προσπάθεια να αποδώσει δικαιοσύνη στον κόσμο. Η ποιήτρια αποδεικνύει ότι η γλώσσα είναι ανεπαρκής με τα να ρίχνει τον εαυτό της πάνω στο φράχτη της γλώσσας και να περιορίζεται από αυτόν. Η ποίηση είναι το εξόγκωμα που προκαλείται στον φράχτη.
“Λόγια” του George Saunders στο βιβλίο A Swim in a Pond in the Rain.
