ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΠΙΔΡΑΣΗΣ

Όπως ωσάν να είμαστε ηλεκτρόνια του Heisenberg, αισθανόμαστε σαν να μην υπάρχουμε πάντοτε. Υπάρχουμε μόνο όταν αλληλεπιδρούμε με κάποιον άλλον, όταν κάποιος άλλος καταδέχεται να μας δει. Ίσως, όπως η κβαντική φυσική μας διδάσκει, αυτό που αποκαλούμε πραγματικότητα-αυτό που νομίζουμε ότι είμαστε και αυτό που νομίζουμε ότι είναι ο κόσμος-δεν είναι τίποτα άλλο παρά αλληλεπίδραση.

Από το βιβλίο “Packing My Library” του Alberto Manguel.

Και από το ίδιο βιβλίο:

Η ΛΥΠΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

“Μετά την επαφή όλα τα ζώα είναι λυπημένα” υποτίθεται ότι είχε πει ο Αριστοτέλης (ή ίσως ο Γαληνός) “εκτός από τον πετεινό, που τότε λαλεί”. Ο Αριστοτέλης αναφέρονταν στη σεξουαλική επαφή. Μπορεί κάθε επαφή-με εικόνες, βιβλία, ανθρώπους, με τους εικονικούς κατοίκους του κυβερνοχώρου- να προκαλεί λύπη επειδή μας θυμίζει ότι τελικά είμαστε μόνοι.

 ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Ο ΣΤΑΛΙΝ ΚΑΙ Ο ΗΛΙΟΣ

Ο Στάλιν σηκώνεται ένα πρωί. Είναι ωραία μέρα. Απευθύνεται στον ήλιο: Ήλιε, πες μου, ποιός είναι ο πιο ωραίος, ο πιο έξυπνός, ο πιο δυνατός; Ο ήλιος δεν διστάζει ούτε ένα δευτερόλεπτο: Εσύ είσαι Στάλιν, το φως του σύμπαντος! Το μεσημέρι ο Στάλιν ξαναρωτά: Πες μου Ήλιε, ποιός είναι ο πιο λαμπερός, ο πιο ευγενικός, ο πιο σημαντικός άνθρωπος όλων των εποχών; Ο Ήλιος επιβεβαιώνει: Εσύ είσαι, ω τεράστιε Στάλιν. Πριν το δείπνο ο Στάλιν δεν μπορεί να αντισταθεί στην ευχαρίστηση να ξαναρωτήσει τον Ήλιο, ποιός είναι ο καλύτερος κομμουνιστής του κόσμου. Ο Ήλιος του απαντά: Δεν είσαι παρά ένας άρρωστος Στάλιν, ένας ψυχοπαθής, ένας μανιακός τρελός και άντε χάσου, τώρα έχω περάσει στη Δύση.

Από το βιβλίο Le Club des Incorrigibles Optimistes του Jean-Michel Guenassia.

 ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΕΣ ΠΑΡΑΔΟΞΟΛΟΓΙΕΣ…

Οι άνδρες δημιουργήθηκαν για να τα καταστρέφουν όλα και οι γυναίκες δημιουργήθηκαν ώστε να υπάρχει ένα πράγμα που δεν θα μπορούν να καταστρέψουν.

Τον ρώτησα αν υπάρχει ζωή μετά το θάνατο. Είπε ότι η ζωή μετά το θάνατο δεν έρχεται μετά, αλλά κατά τη διάρκεια της ζωής ή πριν, αλλά ποτέ μετά, και ότι αυτό ήταν μια παρεξήγηση στην οποία οι άνθρωποι επέμεναν, η εμμονή με αυτό που έρχεται μετά ενώ δεν υπάρχει ένα μετά. Μονάχα ένα πριν.

Από το μυθιστόρημα “The Möbius Book” της Catherine Lacey.

 ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ

Στον Κλασσικό (πολιτισμό) επομένως ανήκουν οι ιδέες για την ύλη και τη μορφή, στον Αραβικό, (όπως ακριβώς στον Σπινόζα) η ιδέα των ουσιών με ορατές ή μυστικές ιδιότητες και στον Φαουστικό (πολιτισμό) η ιδέα της ισχύος και της μάζας.

Μπορούμε να διαφοροποιήσουμε αυτά τα τρία είδη φυσικής (μην ξεχνώντας βεβαίως ότι άλλοι Πολιτισμοί μπορεί και στην πραγματικότητα έχουν αναπτύξει και άλλα είδη) σύμφωνα με την άποψή τους σχετικά με το πρόβλημα της κίνησης, και να τις ονομάσουμε μηχανικές ταξινομήσεις καταστάσεων, μυστικές δυνάμεις και διεργασίες αντίστοιχα.

Ο αιρετικός Oswald Spengler στο κλασσικό έργο του “Decline of the West.”

Μουσική Πρόταση: Luciano Pavarotti and Mercedes Sosa - Caruso (Argentina 1999)

 

 ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΑΛΛΑΓΕΙΣ ΑΠΌ ΤΗΝ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ!

Όσο περισσότερο η Πόλλυ διάβαζε και μελετούσε τον Γκας, τόσο περισσότερο έπειθε τον εαυτό της ότι το μόνο ελάττωμα που είχε ήταν ότι ξόδευε 25 δολλάρια την εβδομάδα για να πηγαίνει σε ένα ψυχαναλυτή. Και αναρωτήθηκε μήπως αυτό ήταν μια αρρώστια, μια μορφή υποχονδρίας, και μήπως θάπρεπε να πάει σε κάποιον ψυχαναλυτή για να θεραπευτεί από αυτή.

Από το μυθιστόρημα The Group της “Mary McCarthy.”

 ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΓΙΑ (ΜΙΑ ΑΠΟ) ΤΙΣ ΕΙΣΒΟΛΕΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΣΤΟ ΛΙΒΑΝΟ 

Υπήρξαν λίγες μαζικές διαδηλώσεις και ελάχιστες πραγματικές αναταραχές στις περισσότερες από τις υπό σκληρή αστυνόμευση αραβικές πόλεις. Με δόση ειρωνίας, η μεγαλύτερη διαδήλωση στη Μέση Ανατολή που προκάλεσε ο πόλεμος έλαβε χώρα στο Τελ Αβίβ, ως εκδήλωση διαμαρτυρίας για τη σφαγή στη Σάμπρα και τη Σατίλα (παλσιστινιακοί οικισμοί στο Λίβανο).

Απόσπασμα από το βιβλίο “The Hundred Years' War on Palestine” του Rashid I. Khalidi.

 ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

ΟΙ ΔΥΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΙ

Ο Πλούταρχος διηγείται ότι το έργο σου αυτό (του Απελλή) γέννησε το ρητό: “δυοίν Αλεξάνδρων ο μεν Φιλίππου ανίκητος, ο δ΄Απελλού αμίμητος”.

Από το βιβλίο του Παναγιώτη Κανελλόπουλου “Επιστολές στους προγόνους μου”και από την επιστολή στον ζωγράφο Απελλή (370-306 πΧ)