ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΣΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

O Montaigne αναφέρεται στην πρώιμη χριστιανική περίοδο «όταν η θρησκεία μας άρχισε να υποστηρίζεται από την εξουσία του νόμου». Μια τέτοια δύναμη οδήγησε σε μια υπερβολική εξαγνιστική οργή και στην τεράστια καταστροφή «ειδωλολατρικών βιβλίων», προκαλώντας στο λόγιο κοινό τεράστιες απώλειες. Πιστεύω ότι αυτός ο υπερβολικός ζήλος προκάλεσε μεγαλύτερη ζημιά στη λογοτεχνία από όλες τις πυρκαγιές που έβαλαν οι βάρβαροι.

Γράφει ο Julian Barnes στο βιβλίο “Elizabeth Finch.”

Φυσικά Ετερόκλητα

 Ο σπίνος που μας επισκέπτεται τακτικά και μας αφιερώνει τη μελωδία του. Και τα λουλούδια μας...Η άνοιξη, που σχεδόν φεύγει...Κι εμείς θεατές ως επι το πλείστον και ακροατές...

 ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ…

Οι φιλελεύθεροι είχαν την τάση να αποφεύγουν τις εκκλήσεις περί πατριωτισμού και πολιτισμικής παράδοσης, αλλά δεν θάπρεπε να το κάνουν. Η εθνική ταυτότητα ως φιλελεύθερη και ανοιχτή κοινωνία είναι κάτι για το οποίο οι φιλελεύθεροι μπορούν δίκαια να είναι περήφανοι, και η τάση τους να υποβαθμίζουν την εθνική ταυτότητα έχει επιτρέψει στην ακροδεξιά να διεκδικήσει αυτό το έδαφος.

Το αναπάντητο ερώτημα για το μέλλον είναι εάν οι φιλελεύθερες κοινωνίες μπορούν να ξεπεράσουν τις εσωτερικές διαιρέσεις που οι ίδιες έχουν δημιουργήσει. Αυτό που ξεκίνησε ως ένας θεσμικός μηχανισμός για τη διακυβέρνηση της ποικιλομορφίας έχει δημιουργήσει νέες μορφές ποικιλομορφίας που απειλούν αυτούς τους ίδιους μηχανισμούς. Έτσι, οι φιλελεύθερες κοινωνίες θα πρέπει να διορθώσουν την πορεία τους εάν θέλουν να ανταγωνιστούν τις ανερχόμενες αυταρχικές δυνάμεις του κόσμου.

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Francis Fukuyama “Liberalism and Its Discontents.”

 ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ ΜΕ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΜΟΥ!

Η πίστη στην Ερμηνεία των Πολλών Κόσμων μοιάζει με την απαίτηση να θεωρούμε ότι τα μαθηματικά της κβαντικής θεωρίας είναι κατά κάποιο τρόπο ο ιστός (η υφή) της πραγματικότητας. Δεν μπορούμε να βάλουμε πουθενά αυτούς τους Πολλούς Κόσμους, παρά μόνο μέσα στις εξισώσεις. Μερικοί φυσικοί υποπτεύονται ότι αυτό ισοδυναμεί με το να ερωτεύεσαι τόσο πολύ τα μαθηματικά σου εργαλεία, ώστε να αποφασίζεις να ζήσεις μέσα σε αυτά.

Λόγια του Philip Ball από το βιβλίο “Beyond Weird.”

 ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ

Στον δημόσιο λόγο ο Ιουλιανός ήταν αντίθετος με τα βίαια μέτρα. Έχω αποφασίσει, έγραφε, να εφαρμόσω ευγένεια και ανθρωπισμό απέναντι στους Γαλιλαίους (Χριστιανούς). Απαγορεύω οποιαδήποτε καταφυγή στη βία. Πρέπει κάποιος να πείθει και να καθοδηγεί τους ανθρώπους με τη λογική, όχι με χτυπήματα, προσβολές και βασανιστήρια. Και πιο κάτω: Πρέπει κάποιος να νιώθει οίκτο και όχι μίσος για ανθρώπους που είναι τόσο άτυχοι, ώστε να κάνουν λάθος σε τόσο σημαντικά πράγματα.

Και αυτό από το βιβλίο του Julian Barnes “Elizabeth Finch.”

Κάντο όπως οι πετυχημένοι θίασοι…

 Για σκεφτείτε το λιγάκι. Πως λειτουργούν τα πολιτικά κόμματα; Όλο το βάρος πέφτει στην εκλογή του πιο “κατάλληλου” αρχηγού. Αυτού που μπορεί να νικήσει. Αυτός διαλέγει τους συνεργάτες του, αυτός τους διορίζει σε όποια πόστα εκείνος επιθυμεί και αυτός τους ξαποστέλλει όταν χάνουν την εμπιστοσύνη του. Αν προσπαθήσουμε να κάνουμε τη μεταφορά στο θέατρο το αποτέλεσμα είναι ένας θίασος με βασικά έναν μερικές φορές καλό ή ακόμη και χαρισματικό πρωταγωνιστή και πολλούς κομπάρσους. Κι ας πούμε ότι το έργο που πρόκειται να παίξουν, στην προκειμένη περίπτωση το πρόγραμμα του κόμματος, είναι εξαιρετικό. Είναι δυνατόν ποτέ με τέτοια σύνθεση να έχει ικανοποιητικό αποτέλεσμα και διάρκεια; Κι αν ίσως η παρουσία του πρωταγωνιστή κερδίσει σε μια-δυό παραστάσεις το ακροατήριο, σε λίγο καιρό οι κομπάρσοι που έγιναν με τη βία σημαντικά πρόσωπα θα δείξουν την ανεπάρκειά τους και το έργο θα κατεβεί ή η κυβέρνηση θα αποτύχει. Αλλά και η ίδια η συνεχής παρουσία του πρωταγωνιστή, όσο καλός κι αν είναι με τον καιρό αρχίζει να κουράζει, καθώς είναι στη φύση του κοινού να μην αντέχει την συνεχή επανάληψη και να επιζητά την αλλαγή.

Οι καλοί και πετυχημένοι θίασοι δεν φροντίζουν να έχουν μονάχα έναν καλό πρωταγωνιστή. Φροντίζουν να έχουν πολλούς πρωτοκλασσάτους και με τον τρόπο αυτό το έργο που ανεβάζουν, αν μάλιστα είναι καλογραμμένο, εξασφαλίζει πολλές παραστάσεις και μάλιστα μερικές φορές παίζεται και σε περισσότερο απο μία θεατρική περίοδο.

Έτσι έπρεπε να δουλεύουν και τα κόμματα. Πρώτα να μαζευτούν πολλοί ικανοί άνθρωποι με γνώσεις και ηθικό ανάστημα. Να διαλέξουν ένα φιλόδοξο και προοδευτικό πρόγραμμα. Και μετά να εκλέξουν τον αρχηγό τους, ο οποίος μάλιστα δεν είναι απαραίτητο να είναι συνεχώς ο ίδιος. Θα μπορούσε να εναλλάσσονται οι αρχηγοί μετά από ορισμένο χρόνο θητείας. Και να παίρνουν οι πρώην πρωθυπουργοί έναν άλλο ρόλο στην κυβέρνηση ή να πηγαίνουν αν το επιθυμούν σπίτι τους.

Είναι γνωστή βέβαια η λαϊκή έκφραση ότι κάποιο κόμμα έγινε …θίασος. Εννοούμε βέβαια τους αποτυχημένους θιάσους που υπονόησα παραπάνω. Αν το σκεφτούμε όμως λίγο καλύτερα θα ήταν πιθανότατα η καλύτερη λύση να δουλεύουν τα κόμματα όπως οι πετυχημένες θεατρικές κομπανίες.

ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

ΜΟΝΑΞΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑ

Και μην κάνεις το λάθος να με θεωρήσεις μια γυναίκα μόνη. Είμαι μοναχική και αυτό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Το να είσαι μοναχικός είναι δύναμη, το να είσαι μόνος είναι αδυναμία. Και η θεραπεία για τη μοναξιά είναι η μοναχικότητα, όπως κάποιος σοφός είπε κάποτε.

Και πάλι από το βιβλίο Elizabeth Finch του Julian Barnes.