ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Ο ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΥ ΓΕΡΝΑΜΕ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΜΑΣ…
Μέσα σε μερικούς μήνες ένα δωμάτιο αλλάζει, έστω κι αν δεν έχουμε μετακινήσει τίποτα. Όσο κι αν είναι γερασμένα και καταπονημένα τα πράγματα, πάντοτε βρίσκουν, δεν γνωρίζουμε πως, τη δύναμη να γερνούν.
Είναι διαφορετικά όταν τα ξαναβρίσκουμε τα πράγματα, φαίνονται να έχουν περισσότερη δύναμη να εισχωρήσουν μέσα μας πιο θλιβερά, πιο βαθιά ακόμα, πιο απαλά από πριν, να λιώσουν σε αυτό το είδος θανάτου που συμβαίνει αργά μέσα μας, απαλά, μέρα με τη μέρα, δειλά, ενάντια στον οποίο (θάνατο) κάθε μέρα εκπαιδεύουμε τον εαυτό μας να αμύνεται λίγο λιγότερο από την προηγούμενη μέρα.
Από τον Louis-Ferdinand Céline στο μυθιστόρημα “Voyage au bout de la nuit.”
