ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

ΠΩΣ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙΣ ΤΟΥΣ ΙΘΥΝΟΝΤΕΣ ΣΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ;

Σε όλους άρεσε να μιλούν για το πως ήταν τα πράγματα στην εποχή του Αφεντικού. Οι πρακτικές της εποχής του Στάλιν περιλάμβαναν για παράδειγμα: Στους επικεφαλής των τμημάτων της Κεντρικής Επιτροπής θα σέρβιραν τσάι και σάντουιτς, ενώ οι επιμελητές θα είχαν μονάχα τσάι. Μετά δημιουργήθηκαν οι θέσεις των αναπληρωτών διευθυντών των τμημάτων. Τι θα τους σέρβιραν; Αποφάσισαν να τους σερβίρουν τσάι χωρίς σάντουιτς, αλλά πάνω σε μια λευκή πετσέτα. Έτσι θα τους ξεχώριζαν…

Απόσπασμα από το βιβλίο “Secondhand Time” της Svetlana Alexievich.

ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ Η ΔΙΑΦΩΝΙΑ

Δεν υπάρχει λύση για τη διαφωνία, είπε. Δεν υπάρχει τεχνολογία, που να μπορεί να την ξεπεράσει, ούτε ηγέτης που να την καταστείλει. Υπάρχει μονάχα η αιώνια ροή του επιχειρήματος…

Από το βιβλίο “Where the Axe Is Buried” του Ray Nayler.

 

 Η αγένεια των ιατρικών ραντεβού

Του Προκόπη Δούκα

«Rendez-vous» στα γαλλικά, σημαίνει «προσέλθετε» τη συγκεκριμένη ώρα. Δεν είναι ένα φλου κάλεσμα, σύμφωνα με το οποίο ο χρόνος του ασθενούς ανήκει στο γιατρό. Η αντίληψη ότι ο άλλος, επειδή πρόκειται για την υγεία του, έχει άπλετο χρόνο να καταναλώσει περιμένοντας, πολλές φορές σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση, είναι τριτοκοσμική και βαθιά προσβλητική. 

Σκηνή 1η: Είσοδος με αυτοκίνητο σε μεγάλο κρατικό νοσοκομείο με εσωτερικό υπαίθριο πάρκινγκ. Στην πύλη, ευγενέστατος φύλακας (να η πρώτη αντίφαση που δεν περιμένεις), μέσα στη σκόνη από τα έργα. Για να βρείτε τον γιατρό Τάδε, θα παρκάρετε πίσω μου και θα πάτε με τα πόδια στο Κτίριο Γ, στο Ισόγειο. Μάλιστα. Το πάρκινγκ γεμάτο, αλλά ω του θαύματος, μια διαγραμμισμένη θέση κενή. Παρκάρω. Οπως πάω να φύγω, κυρία της ασφάλειας με εμφάνιση και μαύρα γυαλιά αισθητικής μπουζουξίδικου, την οποία ουδείς ιδιώτης θα προσελάμβανε ποτέ, πλησιάζει απειλητικά. Δεν βλέπετε ότι δεν χωράνε να στρίψουν; Εγώ χωράω, κυρία μου, να στρίψω. Ναι, αλλά είναι παρκαρισμένο δίπλα ένα (εγκαταλελειμμένο άθλιο) όχημα του Νοσοκομείου, που εμποδίζει. Δεν τη ρώτησα καν γιατί δεν το μετακινούν. Ρώτησα το αυτονόητο: Γιατί δεν την ακυρώνετε αυτή τη θέση, με κάποια σήμανση, να μην παρκάρει ο ανίδεος επισκέπτης. Θα πρέπει να συμβαίνει δεκάδες φορές την ημέρα αυτό το σκηνικό, αλλά η κυρία πρέπει κάπως να ασκήσει την εξουσία της. Ας πούμε όμως ότι αυτά είναι τα ασήμαντα. 

Σκηνή 2η: Το ραντεβού είναι κλεισμένο από οικογενειακή γιατρό, που μου συστήνει εξαιρετική, όπως λέει, συνάδελφο της σε άλλο μεγάλο κρατικό νοσοκομείο. Θα σε δεχθεί στις 11 το πρωί την Τρίτη στο γραφείο της. Μάλιστα. Η είσοδος είναι ως συνήθως χαοτική, το κτήριο του περασμένου αιώνα, άθλιο αισθητικά. Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο (και τον διάδρομο επίσης), καταλήγω να βρω το σχετικό γραφείο της διευθύντριας. Απέξω πολύς κόσμος, όρθιος, στην πλειονότητα κυρίες. Χτυπώ την πόρτα και ανοίγω. Η γιατρός είναι σκυμμένη στον υπολογιστή, δύο άνθρωποι δίπλα της, όχι του προσωπικού του νοσοκομείου. Καλημέρα σας. Περιμένω να μου μιλήσει κάποιος. Το παράθυρο είναι ανοιχτό, κάνει ρεύμα, κάτι χαρτιά κουνιούνται. Μην κρατάτε την πόρτα ανοιχτή, θα φύγουν όλα τα χαρτιά, μου λέει εκνευρισμένα, πάντα χωρίς να με κοιτάξει. Εχω ραντεβού, τολμάω να ψελλίσω… Αυτή τη στιγμή δεν έχετε τίποτα, γιατί έχω ασθενή, με αποστομώνει ο αγέρωχος ανθρωπισμός, με ακόμα πιο αυστηρό και θυμωμένο ύφος. Απέξω κάτι κυρίες φωνάζουν. Κλείνω την πόρτα. Περιμένουμε εδώ από τις 9, κύριε, πού πάτε; Με συγχωρείτε, μου έχει δώσει ραντεβού, τολμάω να απαντήσω. Μα η γιατρός δεν δίνει ραντεβού, με ενημερώνει. Γι’ αυτό και φεύγω αμέσως, της απαντώ. Προφανώς, η γιατρός δεν εννοούσε ραντεβού, εννοούσε να πάω να περιμένω στην ουρά, απλώς. Για κάνα δυο ώρες, στην καλύτερη περίπτωση… Αυτό θεωρείται κανονικότητα, στα δημόσια νοσοκομεία μας. Δεκάδες άνθρωποι, πιθανότατα ασθενείς, να κάθονται επί ώρες όρθιοι σε ένα διάδρομο χωρίς καρέκλες – και να περιμένουν υπομονετικά τη σειρά τους. Χωρίς να υπάρχει κανενός είδους οργάνωση ή υποστήριξη από βοηθητικό προσωπικό, που θα όφειλε, με το χαμόγελο, να τακτοποιήσει να κατευθύνει και να ελαχιστοποιήσει την ταλαιπωρία. Γιατί τα κτίρια είναι δαπανηρό και χρονοβόρο να ανακαινιστούν. Οι νοοτροπίες και η οργάνωση όμως; Είναι τόσο δύσκολο να μην υφίσταται κανένας ασθενής ταλαιπωρία και ταπείνωση της αξιοπρέπειάς του; Είμαστε τόσο τριτοκοσμικοί, που δεν μπορούμε να διεκπεραιώσουμε ένα απλό έργο; Πώς το κάνουν στις αναπτυγμένες χώρες; Ναι, όποιος έρχεται σε επαφή με ένα (κακομαθημένο) κοινό, έχει να το πει: Υπάρχουν ασθενείς που δεν ξέρουν, που είναι δύστροποι και μη συνεργάσιμοι. Που μπορεί να κάνουν και να πουν τα πάντα. Που μέσα στην απόγνωση ή στην έλλειψη παιδείας τους, φέρονται με τον χειρότερο τρόπο. Αλλά η υποδοχή και ο χειρισμός τους είναι μέσα στην υποχρέωση του λειτουργήματος. Πόσο δύσκολο είναι ο συνήθως σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση ασθενής, να μην υφίσταται κακές συμπεριφορές και να εξυπηρετείται; Και όχι μόνον στο δημόσιο τομέα… 

Σκηνή 3η: Ιδιωτικό ιατρείο στο Κολωνάκι. Ο γιατρός, διάσημος στον χώρο του, απ’ ό,τι μαθαίνω, καθηγητής σε μεγάλο αμερικανικό πανεπιστήμιο, φίρμα. Εχω ένα ραντεβού την Τετάρτη στις 8 παρά τέταρτο το βράδυ, μου λέει στο τηλέφωνο η γραμματέας, από μια ακύρωση. Θαύμα, απαντώ, θα είμαι εκεί. Είμαι Εγγλέζος στο ραντεβού μου. Μπαίνω στο ιατρείο, βλέπω να κάθονται σιωπηλά και υπομονετικά 8 (ολογράφως οκτώ) άτομα. Ρωτάω, συγγνώμη, όλοι αυτοί περιμένουν πριν από μένα; Δεν είναι όσο τραγικό σας φαίνεται, μου λέει η μία από τις δύο γραμματείς. Σαν το παράνομο ζευγαράκι, που το έπιασαν στα πράσα, δεν είναι αυτό που νομίζετε. Μα πώς, λέω, το ραντεβού εδώ είναι κατ’ ευφημισμόν. Ε, ο γιατρός έχει τρία τέταρτα καθυστέρηση, μου λέει. Δηλαδή, γράψε μιάμιση ώρα το λιγότερο, λέω από μέσα μου. Με συγχωρείτε, επειδή έχω να κοιμίσω παιδιά, μπορούμε μια άλλη μέρα; Θέλετε, τη Δευτέρα στις 6, μου λέει – αλλά δεν εγγυώμαι ότι δεν θα υπάρχει το ίδιο πρόβλημα. Αρα το φαινόμενο δεν είναι έκτακτο σήμερα, είναι μόνιμο, είναι ΤΑΚΤΙΚΗ. Θα σας πάρω εγώ, καληνύχτα σας. 

Το να περιμένεις ένα εύλογο χρονικό διάστημα, του τετάρτου, άντε της μισής ώρας, δεν είναι κάτι που θα συζητούσαμε. Αναμενόμενο, άλλωστε ούτε οι ασθενείς είναι όλοι συνεπείς στην ώρα τους. Ο επαγγελματίας όμως οφείλει να βρίσκει τους τρόπους, για την ελαχιστοποίηση της ασυνέπειας. Εχω διαφωνήσει διαδικτυακά για το ζήτημα, με ανθρώπους που δήλωναν γιατροί (κανείς δεν ξέρει ποτέ βέβαια). Επικαλούνται το ιερό του επαγγέλματος, τα αστάθμητο της διάρκειας της εξέτασης κάθε ασθενούς, την αμέριστη προσοχή που πρέπει να έχει ο κάθε άνθρωπος – και ότι τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα. Οχι, δεν είναι. Ο χρόνος του ασθενούς είναι επίσης ιερός – και δεν ανήκει στον γιατρό, επειδή ο ασθενής τον έχει ανάγκη. Υπάρχουν γιατροί που έχουν ομολογήσει κατ’ ιδίαν ότι το κάνουν επίτηδες, για να ανεβαίνουν οι μετοχές τους και να  φαίνονται περιζήτητοι. Πολλοί το κάνουν για να γεμίζουν τα όποια κενά, εις όφελός τους, να μην περιμένουν ποτέ αυτοί. Υπάρχουν άλλοι, που απλώς όντως είναι περιζήτητοι. Εκεί υπάρχει μόνο μία λύση. Δηλώνεις στον ασθενή ότι το επόμενο ραντεβού σου είναι, για παράδειγμα, σε δύο μήνες. Γιατί τόσο διάστημα χρειάζεσαι για να εξασφαλίσεις την τήρηση των ραντεβού, που αλλιώς δεν χωράνε. Αν, πάλι, το ζήτημα είναι σοβαρό και επείγον, του εξηγείς ότι θα τον δεχτείς εκτός ραντεβού, ότι θα πρέπει να έρθει να περιμένει 3 ώρες, όσο πάρει. Χωρίς να τον κοροϊδεύεις με «ραντεβού». Το ότι το 2026 συμβαίνουν ακόμα αυτά τα «μαυρογιαλούρικα» με κάποιους γιατρούς, είναι απογοητευτικό. Μου θύμισε ένα επεισόδιο πριν από δέκα και πλέον χρόνια, όταν η γυναίκα μου ήταν έγκυος, που ψάχναμε για γυναικολόγο. Σε ένα ιατρείο στην Πλάκα, έξι κυρίες περίμεναν πριν από εμάς, οι τρεις με ακριβώς το ίδιο «ραντεβού», στις έξι το απόγευμα. Οταν ζήτησα τον λόγο από τη γραμματέα, μου δικαιολογήθηκε ότι υπάρχουν και τα έκτακτα. Ηταν πολύ τακτικά τα έκτακτα, προφανώς. Να πείτε, παρακαλώ, στον γιατρό, ότι δεν τον θέλουμε για γιατρό μας, της απάντησα. Υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια. Καληνύχτα σας. 

Πηγή: Protagon.gr

Μετά την πρωινή βροχή...

 

 ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

ΑΜΕΤΑΦΡΑΣΤΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Ο Shaw δεν μίλησε για τα στρατόπεδα-φυλακές που ο Stalin γέμιζε με αληθινούς η φανταστικούς εχθρούς, ενώ η Lady Astor είχε το κουράγιο να αντιμετωπίσει τον Stalin και να τον ρωτήσει για ποιό λόγο σκοτώνει τόσους πολλούς Ρώσσους. Υπάρχει σοβαρή αμφιβολία εάν ο μεταφραστής του Stalin τόλμησε να μεταφράσει σωστά την ερώτηση.

Ο Alan Philps από το βιβλίο “The Red Hotel”, αναφερόμενος στο ταξίδι του Bernard Shaw και της Lade Astor στη Σοβιετική Ένωση.

 ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΣΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

O Montaigne αναφέρεται στην πρώιμη χριστιανική περίοδο «όταν η θρησκεία μας άρχισε να υποστηρίζεται από την εξουσία του νόμου». Μια τέτοια δύναμη οδήγησε σε μια υπερβολική εξαγνιστική οργή και στην τεράστια καταστροφή «ειδωλολατρικών βιβλίων», προκαλώντας στο λόγιο κοινό τεράστιες απώλειες. Πιστεύω ότι αυτός ο υπερβολικός ζήλος προκάλεσε μεγαλύτερη ζημιά στη λογοτεχνία από όλες τις πυρκαγιές που έβαλαν οι βάρβαροι.

Γράφει ο Julian Barnes στο βιβλίο “Elizabeth Finch.”

Φυσικά Ετερόκλητα

 Ο σπίνος που μας επισκέπτεται τακτικά και μας αφιερώνει τη μελωδία του. Και τα λουλούδια μας...Η άνοιξη, που σχεδόν φεύγει...Κι εμείς θεατές ως επι το πλείστον και ακροατές...

 ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ…

Οι φιλελεύθεροι είχαν την τάση να αποφεύγουν τις εκκλήσεις περί πατριωτισμού και πολιτισμικής παράδοσης, αλλά δεν θάπρεπε να το κάνουν. Η εθνική ταυτότητα ως φιλελεύθερη και ανοιχτή κοινωνία είναι κάτι για το οποίο οι φιλελεύθεροι μπορούν δίκαια να είναι περήφανοι, και η τάση τους να υποβαθμίζουν την εθνική ταυτότητα έχει επιτρέψει στην ακροδεξιά να διεκδικήσει αυτό το έδαφος.

Το αναπάντητο ερώτημα για το μέλλον είναι εάν οι φιλελεύθερες κοινωνίες μπορούν να ξεπεράσουν τις εσωτερικές διαιρέσεις που οι ίδιες έχουν δημιουργήσει. Αυτό που ξεκίνησε ως ένας θεσμικός μηχανισμός για τη διακυβέρνηση της ποικιλομορφίας έχει δημιουργήσει νέες μορφές ποικιλομορφίας που απειλούν αυτούς τους ίδιους μηχανισμούς. Έτσι, οι φιλελεύθερες κοινωνίες θα πρέπει να διορθώσουν την πορεία τους εάν θέλουν να ανταγωνιστούν τις ανερχόμενες αυταρχικές δυνάμεις του κόσμου.

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Francis Fukuyama “Liberalism and Its Discontents.”

 ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ ΜΕ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΜΟΥ!

Η πίστη στην Ερμηνεία των Πολλών Κόσμων μοιάζει με την απαίτηση να θεωρούμε ότι τα μαθηματικά της κβαντικής θεωρίας είναι κατά κάποιο τρόπο ο ιστός (η υφή) της πραγματικότητας. Δεν μπορούμε να βάλουμε πουθενά αυτούς τους Πολλούς Κόσμους, παρά μόνο μέσα στις εξισώσεις. Μερικοί φυσικοί υποπτεύονται ότι αυτό ισοδυναμεί με το να ερωτεύεσαι τόσο πολύ τα μαθηματικά σου εργαλεία, ώστε να αποφασίζεις να ζήσεις μέσα σε αυτά.

Λόγια του Philip Ball από το βιβλίο “Beyond Weird.”

 ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ

Στον δημόσιο λόγο ο Ιουλιανός ήταν αντίθετος με τα βίαια μέτρα. Έχω αποφασίσει, έγραφε, να εφαρμόσω ευγένεια και ανθρωπισμό απέναντι στους Γαλιλαίους (Χριστιανούς). Απαγορεύω οποιαδήποτε καταφυγή στη βία. Πρέπει κάποιος να πείθει και να καθοδηγεί τους ανθρώπους με τη λογική, όχι με χτυπήματα, προσβολές και βασανιστήρια. Και πιο κάτω: Πρέπει κάποιος να νιώθει οίκτο και όχι μίσος για ανθρώπους που είναι τόσο άτυχοι, ώστε να κάνουν λάθος σε τόσο σημαντικά πράγματα.

Και αυτό από το βιβλίο του Julian Barnes “Elizabeth Finch.”

Κάντο όπως οι πετυχημένοι θίασοι…

 Για σκεφτείτε το λιγάκι. Πως λειτουργούν τα πολιτικά κόμματα; Όλο το βάρος πέφτει στην εκλογή του πιο “κατάλληλου” αρχηγού. Αυτού που μπορεί να νικήσει. Αυτός διαλέγει τους συνεργάτες του, αυτός τους διορίζει σε όποια πόστα εκείνος επιθυμεί και αυτός τους ξαποστέλλει όταν χάνουν την εμπιστοσύνη του. Αν προσπαθήσουμε να κάνουμε τη μεταφορά στο θέατρο το αποτέλεσμα είναι ένας θίασος με βασικά έναν μερικές φορές καλό ή ακόμη και χαρισματικό πρωταγωνιστή και πολλούς κομπάρσους. Κι ας πούμε ότι το έργο που πρόκειται να παίξουν, στην προκειμένη περίπτωση το πρόγραμμα του κόμματος, είναι εξαιρετικό. Είναι δυνατόν ποτέ με τέτοια σύνθεση να έχει ικανοποιητικό αποτέλεσμα και διάρκεια; Κι αν ίσως η παρουσία του πρωταγωνιστή κερδίσει σε μια-δυό παραστάσεις το ακροατήριο, σε λίγο καιρό οι κομπάρσοι που έγιναν με τη βία σημαντικά πρόσωπα θα δείξουν την ανεπάρκειά τους και το έργο θα κατεβεί ή η κυβέρνηση θα αποτύχει. Αλλά και η ίδια η συνεχής παρουσία του πρωταγωνιστή, όσο καλός κι αν είναι με τον καιρό αρχίζει να κουράζει, καθώς είναι στη φύση του κοινού να μην αντέχει την συνεχή επανάληψη και να επιζητά την αλλαγή.

Οι καλοί και πετυχημένοι θίασοι δεν φροντίζουν να έχουν μονάχα έναν καλό πρωταγωνιστή. Φροντίζουν να έχουν πολλούς πρωτοκλασσάτους και με τον τρόπο αυτό το έργο που ανεβάζουν, αν μάλιστα είναι καλογραμμένο, εξασφαλίζει πολλές παραστάσεις και μάλιστα μερικές φορές παίζεται και σε περισσότερο απο μία θεατρική περίοδο.

Έτσι έπρεπε να δουλεύουν και τα κόμματα. Πρώτα να μαζευτούν πολλοί ικανοί άνθρωποι με γνώσεις και ηθικό ανάστημα. Να διαλέξουν ένα φιλόδοξο και προοδευτικό πρόγραμμα. Και μετά να εκλέξουν τον αρχηγό τους, ο οποίος μάλιστα δεν είναι απαραίτητο να είναι συνεχώς ο ίδιος. Θα μπορούσε να εναλλάσσονται οι αρχηγοί μετά από ορισμένο χρόνο θητείας. Και να παίρνουν οι πρώην πρωθυπουργοί έναν άλλο ρόλο στην κυβέρνηση ή να πηγαίνουν αν το επιθυμούν σπίτι τους.

Είναι γνωστή βέβαια η λαϊκή έκφραση ότι κάποιο κόμμα έγινε …θίασος. Εννοούμε βέβαια τους αποτυχημένους θιάσους που υπονόησα παραπάνω. Αν το σκεφτούμε όμως λίγο καλύτερα θα ήταν πιθανότατα η καλύτερη λύση να δουλεύουν τα κόμματα όπως οι πετυχημένες θεατρικές κομπανίες.

ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

ΜΟΝΑΞΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑ

Και μην κάνεις το λάθος να με θεωρήσεις μια γυναίκα μόνη. Είμαι μοναχική και αυτό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Το να είσαι μοναχικός είναι δύναμη, το να είσαι μόνος είναι αδυναμία. Και η θεραπεία για τη μοναξιά είναι η μοναχικότητα, όπως κάποιος σοφός είπε κάποτε.

Και πάλι από το βιβλίο Elizabeth Finch του Julian Barnes. 

Trump mental health: 30 senior US doctors declare president mentally unfit

 Trump mental health: 30 senior US doctors declare president mentally unfit

BMJ 2026; 393 doi: https://doi.org/10.1136/bmj.s905 (Published 11 May 2026)

Thirty US psychiatrists and other doctors specialising in mental health have signed a statement declaring President Donald Trump mentally unfit to serve, warning that his ability to launch nuclear weapons is a “danger” to the world.

The signatories say that Trump’s behaviour over the past year has shown “objectively observable signs of serious medical concern.”

They cited examples of his “marked deterioration in cognitive functioning,” “episodes of apparent somnolence during critical public proceedings,” “severely impaired judgment and impulse control,” and “significant loss of self-control,” as well as “grandiose and delusional beliefs, including assertions of infallibility, imagery of himself as Pope suggestive of a divine mission.”

The doctors called for Trump’s immediate removal from office, arguing that he presents a “clear and present danger” to the whole world.

“It is our expert opinion that Donald J Trump is mentally unfit to be the president of the United States and that steps to remove him from office must be undertaken with the greatest urgency,” they said.

The letter invokes the 25th amendment of the US constitution, which provides a mechanism for the vice president and a majority of the cabinet to declare that the president is unable to discharge the powers of his office and for the vice president to assume these powers.

“If we were called upon under the 25th amendment to judge the president’s present ability to discharge the duties of his office, we would have to conclude that he lacks the capacity to do so,” the signatories wrote.

The US senate offices of Sheldon Whitehouse and Jack Reed, two Democratic senators from Rhode Island, submitted the statement—seen by The BMJ—for inclusion in the US Congressional Record.

One of the signatories of the statement was Henry David Abraham, emeritus professor of psychiatry at Tufts University School of Medicine.

“What motivates my group of physicians now is the buildup of psychiatric symptoms in a person who has the sole authority to launch a nuclear weapon, and has now threatened genocide against an adversary in a time of war,” he told The BMJ.

He was referencing Trump’s 7 April 2026 post on Truth Social regarding the ongoing conflict with Iran, in which the president said, “A whole civilization will die tonight, never to be brought back again.”

Abraham added, “Symptoms of concern are grandiosity without guardrails, paranoia, impulsivity, vindictiveness, easy misperception of being harmed, moments of omnipotence, and most frightening, uncontrolled rage in a man who controls nuclear weapons without oversight.”

Bandy Lee, president of the World Mental Health Coalition, is another psychiatrist who signed the statement.

“It is now urgent that we all step up to meet the reality of the situation—which transcends politics to concern the very safety and survival of the human species, because of the nuclear arsenals the president has at his sole command, with no formal way to countermand it,” she told The BMJ.

“Medical professionals have a societal ethical obligation to protect the public’s health and wellbeing.”

The signatories claimed that the declaration was not a political statement. “It is a medical one, made by individuals holding both conservative and liberal ideologies, identifying as both Republicans and Democrats, from different backgrounds, races, ethnicities, and religions,” they wrote.

“In keeping with our professional ethics, and for those of us who are physicians, with the Declaration of Geneva—the successor to the Hippocratic oath that binds us to the humanitarian principles of medicine since the Nuremberg trials—we are compelled to warn of a president of the United States who is increasingly a danger to the public.”

Prudence Gourguechon, a clinical psychiatrist and psychoanalyst based in Chicago and a past president of the American Psychoanalytic Association, who works as an expert witness in psychiatry, was also a signatory.

“It’s important to have some documented opinion from psychiatrists and mental health professionals that he is unfit to be a leader and let the politicians take that and do what they will,” she told The BMJ.

“We give opinions to the court, and this is an opinion to the court of public opinion, particularly legislators who might have some capacity to do something about invoking the 25th amendment.”

Other signatories include Jennifer Downey, clinical professor of psychiatry at Columbia University College of Physicians and Surgeons, James Merikangas, neuropsychiatrist and clinical professor of psychiatry at George Washington University School of Medicine, and John Pastore, professor of medicine at Tufts University School of Medicine.

The White House was approached for comment.

Ανοιξιάτικα χρώματα...

 

Μια ενδιαφέρουσα συζήτηση...

 

 ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

ΕΝΑ ΟΝΟΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΕΞΑΛΕΙΨΗ

Και μετά υπάρχει το αναπόφευκτο στυλιζάρισμα- της μεταθανάτιας μνήμης. Που οδηγεί στη στιγμή που το τελευταίο ζωντανό πρόσωπο που σε θυμάται έχει την τελευταία σκέψη του για σένα. Θα έπρεπε να υπάρχει ένα όνομα για ετούτο το τελευταίο γεγονός, αυτό που σημαδεύει τον οριστικό σου αφανισμό.

Από το βιβλίο “Elizabeth Finch” του Julian Barnes.

 ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

ΑΝΘΡΩΠΟΚΕΝΤΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΜΟΡΦΙΣΜΟΣ

Με κάποια έννοια, λοιπόν, ειμαστε ιδιαίτεροι, αν με το “ιδιαίτεροι” εννοούμε διαφορετικοί. Χρησιμοποιώντας αυτό το κριτήριο, ο κάθε οργανισμός, με το να αποτελεί μια διακριτή μορφή ζωής, μπορεί να θεωρείται ιδιαίτερος. Η πρόκληση, ωστόσο, είναι να εντοπίσουμε ακριβώς πώς διαφέρουμε από άλλα είδη, έτσι ώστε ούτε να αρνούμαστε ανθρωποκεντρικά χαρακτηριστικά που αξίζουν και σε άλλους οργανισμούς, ούτε να αποδίδουμε ανθρωπομορφικά σε άλλους οργανισμούς χαρακτηριστικά που μπορεί να μην διαθέτουν.

Από το βιβλίο “The Deep History of Ourselves” του Joseph LeDoux.

ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ

Μια γυναίκα πρόσφατα περιέγραψε τον εαυτό της ως υπερβολικά φιλαλήθη. Αυτό είναι μελοδραματική ανοησία. Δεν υπάρχουν διαβαθμίσεις της φιλαλήθειας. Υπάρχουν διαφορετικοί βαθμοί ψέματος, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Το καθήκον του παρόντος είναι να διορθώσει την κατανόησή μας για το παρελθόν. Και αυτό το καθήκον γίνεται ακόμη πιο επείγον όταν το παρελθόν δεν μπορεί να διορθωθεί.

Λόγια του Julian Barnes από το βιβλίο “Elizabeth Finch.”

 ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΕ ΜΙΑ ΣΧΕΣΗ

Οι γυναίκες έχουν μια αξιοσημείωτη ικανότητα να αποσύρονται από τη σεξουαλική σχέση, να ανοσοποιούνται απέναντί της, με ένα τέτοιο τρόπο που οι άνδρες μπορεί να αισθάνονται ότι τους έχουν απορρίψει και προσβάλει, χωρίς όμως να μπορούν να προβάλουν κάποιο χειροπιαστό παράπονο.

Γράφει η Doris Lessing στο μυθιστόρημα “Grass Is Singing.”

Τετάρτη 29 Απριλίου 2026

ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΑΠΌ ΤΙΣ ΦΥΣΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ

Φαίνεται ότι είναι σαφές, ότι ενώ στην ιστορία τείνουμε, πιο συχνά παρά όχι, να αποδίσουμε περισσότερη αξιοπιστία στην ύπαρξη συγκεκριμένων γεγονότων παρά σε γενικές υποθέσεις, όσο κι αν αυτές έχουν ισχυρές βάσεις, από τις οποίες υποθέσεις θα μπορούσαν να εξηγηθούν τα γεγονότα αυτά, στις φυσικές επιστήμες φαίνεται να συμβαίνει συχνότερα το αντίθετο: σε περιπτώσεις αμφιβολίας θεωρείται πιο λογικό να βασίζεται κανείς σε μια δεόντως υποστηριζόμενη γενική θεωρία-για παράδειγμα αυτή της βαρύτητας- παρά σε συγκεκριμένες παρατηρήσεις.

Συμπεράσματα του Isaiah Berlin από το βιβλίο “The Proper Study of Mankind.”

Τρίτη 28 Απριλίου 2026

ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

ΕΙΝΑΙ Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΜΝΗΜΗ;

Ο James Joyce το έθεσε με μεγαλύτερη ευκρίνεια όταν είπε “Η φαντασία είναι μνήμη”. Τείνω να συμφωνήσω μαζί του. Νομίζω, στην πραγματικότητα, ότι ήταν πολύ σωστός. Αυτό που αποκαλούμε φαντασία αποτελείται από κομάτια μνήμης, από τα οποία απουσιάζει οποιαδήποτε καθαρή συσχέτιση μεταξύ τους. 

Άποψη του Haruki Murakami από το βιβλίο “Novelist as a Vocation.”

Ανεμώνες...

 Οι ανεμώνες από τον πρωινό περίπατο και μια μοναχική ανεμώνα του κήπου μας. 

Παρασκευή 24 Απριλίου 2026

ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΓΟΡΑ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ

Η συναίνεση που επικρατεί είναι ότι οι οικονομικές πολιτικές της ελεύθερης αγοράς και οι λογικές που έχουμε εσωτερικεύσει προκειμένου να συνυπάρχουμε με αυτές, αν όχι να επιβιώσουμε, έχουν καταλήξει να επιδεινώνουν τη σωματική, ψυχική και συναισθηματική μας ανασφάλεια.

Από το βιβλίο Complicit της Reah Bravo

Πέμπτη 23 Απριλίου 2026

ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Η ΤΥΡΑΝΝΙΑ ΤΗΣ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑΣ

Δεν μου άρεσε ιδιαίτερα η Hannah Arendt που είχα διαβάσει στο Κολέγιο, αλλά μια γραμμή από ένα κείμενό της μου έμεινε στο μυαλό: η γραφειοκρατία είναι μια τυραννία χωρίς τύραννο.

Από το μυθιστόρημα “The Vietri Project” της Nicola DeRobertis-Theye.

Μικρό Πλατανιά Πηλίου

 Βόλτα στο Μικρό Πλατανιά Πηλίου. 

Με καλό καιρό και τσίπουρο.

Όσο μπορούμε ακόμα.

Μουσική Πρόταση:Moya Brennan "Ancient town"

 

Παρασκευή 17 Απριλίου 2026

 ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Η ΠΟΛΗ ΜΟΥ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ…

Αλήθεια πόσο πιο ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος που πιστεύει ότι η πόλη που γεννήθηκε είναι ο κόσμος όλος, από εκείνον που φιλοδοξεί να γίνει μεγαλύτερος από ότι η φύση του θα του επιτρέψει.

Αυτά έγραψε η Mary Shelley στο έργο “Victor Frankenstein” και η αναφορά είναι από το βιβλίο “The Scientist who wasn’t there” της Joanne Briggs.

Πάσχα 2026

 

Όμορφοι και “θορυβώδεις” επισκέπτες

 Ένα ζευγάρι σπίνων εδώ και δύο μέρες ραμφίζουν σχεδόν ασταμάτητα τα παράθυρα του γραφείου μου. Το ίδιο έγινε και πέρυσι. Αδυνατώ να καταλάβω την αιτία!

Δευτέρα 6 Απριλίου 2026

ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Σήμερα οι απαρχές της ανθρωπότητας έχουν με πειστικό τρόπο εντοπιστεί στην Ανατολική Αφρική. Υπάρχουν επίσης επιστημονικές ενδείξεις ότι τεράστιες εκτάσεις του Βορείου Ημισφαιρίου ήταν καλυμμένες με ένα παχύ στρώμα πάγου πριν από 2.8 εκατομμύρια χρόνια, αποκλείοντας έτσι την ιδέα ότι ο Homo sapiens ξεκίνησε από εκεί. Οι πρωτο-Ινδοευρωπαίοι, ένας υποθετικός πληθυσμός της Ευρασίας κατά τη διάρκεια της Νεολιθικής περιόδου (περίπου 4000 χιλιάδες χρόνια πΧ) έχουν εντοπιστεί στην Ποντο-Κασπιακή στέππα ανάμεσα στις βόρειες ακτές της Μαύρης Θάλασσας και την Κεντρική Ασία. Από εκεί οι απόγονοι αυτού του πληθυσμού μετανάστςυσαν στν Ανατολία, το Αιγαίο, τη Βόρεια Ευρώπη και την νότια Σιβηρία.

Από το βιβλίο “Extreme North” του Bernd Brunner.