ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΩΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ
Αυτό που υποστήριζε ο Kierkegaard ήταν ότι εκείνος που ακολουθούσε μια φιλοσοφία που δεν τον βοηθούσε στον τρόπο της ζωής του έπαιρνε αποστάσεις από τα πιο επείγοντα ερωτήματα της ύπαρξης.
Από το βιβλίο “Philosopher of the Heart” της Clare Carlisle.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΕΝΑΣ ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ!
Πόσο θαυμάσιο είναι να ξοδέψεις μια ζωή που θα μπορούσε να είναι χρήσιμη, να μην εκτελέσεις ποτέ ένα έργο τέχνης που ήταν σίγουρο ότι θα ήταν όμορφο, να παρατήσεις στη μέση ένα δρόμο που οδηγεί με βεβαιότητα προς τη νίκη!
Αχ, αγάπη μου, το μεγαλείο εκείνων των έργων που έχουν χαθεί για πάντα, των πραγματειών που σήμερα υπάρχουν ως απλοί τίτλοι, των βιβλιοθηκών που κάηκαν, των αγαλμάτων που καταστράφηκαν!
Πόσο πιο όμορφη θα ήταν η Μόνα Λίζα αν δεν μπορούσαμε να τη δούμε! Και αν κάποιος την έκλεβε απλά για να την κάψει, τι μεγάλος καλλιτέχνης που θα ήταν, ακόμη μεγαλύτερος από εκείνον που τη ζωγράφισε!
Από τον πάντοτε αιρετικό Fernando Pessoa στο βιβλίο “The Book of Disquiet.”
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ “TURING TEST.”
Από όλα εκείνα τα πράγματα στα οποία εμείς οι άνθρωποι διαπρέπουμε, το να αλλάζουμε τους κανόνες του παιχνιδιού, ενώ εκείνο παίζεται, είναι ίσως το καλύτερο κόλπο μας. Τη στιγμή που η Τεχνητή Νοημοσύνη θα γίνει καλή σε αυτό θα έχει περάσει την πραγματική δοκιμασία Turing.
Από το μυθιστόρημα “Playground” του Richard Powers.
IDENTIFICATION
by Wisława Szymborska
tr. Clare Cavanagh and Stanislaw Baranczak
It’s good you came — she says.
You heard a plane crashed on Thursday?
Well so they came to see me
about it.
The story is he was on the passenger list.
So what, he might have changed his mind.
They gave me some pills so I wouldn’t fall apart.
Then they showed me I don’t know who.
All black, burned except one hand.
A scrap of shirt, a watch, a wedding ring.
I got furious, that can’t be him.
He wouldn’t do that to me, look like that.
The stores are bursting with those shirts.
The watch is just a regular old watch.
And our names on that ring,
they’re only the most ordinary names.
It’s good you came. Sit here beside me.
He really was supposed to get back Thursday.
But we’ve got so many Thursdays left this year.
I’ll put the kettle on for tea.
I’ll wash my hair, then what,
try to wake up from all this.
It’s good you came, since it was cold there,
and him just in some rubber sleeping bag,
him, I mean, you know, that unlucky man.
I’ll put the Thursday on, wash the tea,
since our names are completely ordinary —
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ
Η Ιστορία της Ανθρωπότητας δεν είναι η Ιστορία της Πάλης των Τάξεων, αλλά η Ιστορία των Φρικαλεοτήτων.
Η πρόοδος είναι μια βαθύτατα καπιταλιστική φαντασιακή σημασία από την οποία παρασύρθηκε ο ίδιος ο Μαρξ.
Λόγια του Κορνήλιου Καστοριάδη από την “Ανοδο της Ασημαντότητας”.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΟΙ ΟΔΥΝΗΡΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΣΥΝΗΘΕΙΑΣ
Αν η συνήθεια, έγραψε ο Proust είναι μια δεύτερη φύση, μας εμποδίζει να γνωρίσουμε τη πρώτη, της οποίας δεν έχει ούτε τις σκληρότητες ούτε τις μαγείες της.
Σε γενικές γραμμές είμαστε όπως ο τουρίστας (κάθε προσδιορισμός θα ήταν πλεονασμός), του οποίου η αισθητική εμπειρία αποτελείται από μια πανοπλία ομοιοτήτων και ο οποίος θεωρεί τον οδηγό Baedeker περισσότερο ως αυτοσκοπό παρά ως μέσο για την επίτευξη του σκοπού.
Αυτός που είναι αφοσιωμένος στη συνήθεια απομακρύνεται από οποιοδήποτε αντικείμενο που δεν μπορεί να αναχθεί σε μία ή άλλη από τις διανοητικές του προκαταλήψεις και που αντιστέκεται στις προτάσεις του συνόλου των συνθέσεων που έχει στη διάθεσή του, καθοδηγούμενος από τη συνήθεια σύμφωνα με την αρχή της ελάχιστης προσπάθειας.
Από το βιβλίο “Proust” του Samuel Beckett.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΑΧ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΜΑΚΡΙΝΕΣ (ΚΑΠΟΤΕ) ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ…
Όπως γίνεται συνήθως ήταν πολύ πιο εύκολο να συμφωνήσω για την εμφάνιση πολύ καιρό πριν, επειδή πάντοτε υποκύπτω στα φαντασία ότι οι υποχρεώσεις που βρίσκονται μακριά στο μέλλον δεν θα έλθουν ποτέ. Εμπειρικός κανόνας: ποτέ μην συμφωνείς να κάνεις κάτι που δεν θα ήσουν πρόθυμος να το κάνεις αύριο. Ή σε πέντε λεπτά από τώρα πιο σωστά.
Γράφει η Lionel Shriver στο βιβλίο “Mania.”
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΠΕΡΙ ΛΕΞΙΛΟΓΙΩΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ
Σύμφωνα με κάποιους υπολογισμούς ένας ομιλητής που έχει λάβει ανώτερη εκπαίδευση γνωρίζει περίπου 35000 λέξεις, ενώ σε καθημερινή βάση χρησιμοποιούμε περίπου 1000 λέξεις.
(Μην απογοητεύεστε: ο Cervantes λέγεται ότι χρησιμοποίησε στα έργα του περίπου 8000 λέξεις!).
Αρκετές μελέτες έχουν δείξει ότι οι δίγλωσσοι έχουν μικρότερο λεξιλόγιο σε κάθε μια από τις δύο γλώσσες τους από ότι οι μονόγλωσσοι. Εκείνα τα είδη των λέξεων που οι μονόγλωσσοι φαίνεται να υπερτερούν των δίγλωσσων είναι εκείνα που χρησιμοποιούνται στο σπίτι. Όταν γίνεται σύγκριση του λεξιλογίου που χρησιμοποιείται στο σχολείο αυτή η διαφορά ανάμεσα στις δύο ομάδες εξαφανίζεται.
Από το βιβλίο “The Bilingual Brain” του Albert Costa.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΑΠΟ ΤΗ ΛΑΣΠΗ ΜΕΧΡΙ Τ΄ΑΣΤΕΡΙΑ
Τι καταπληκτικό πράγμα είναι η φωνή! Χάρις σε ποιο θαύμα το καυτό μάγμα της γης μεταμορφώνεται σε αυτό που ονομάζουμε ομιλία; Αν από τη λάσπη ένα τόσο αφηρημένο μέσο όπως οι λέξεις μπορεί να σχηματιστεί, τι είναι αυτό που θα μας εμποδίσει να αφήσουμε αν θέλουμε τα σώματά μας και να πάμε να κατοικήσουμε σε άλλους πλανήτες η και ανάμεσα στους πλανήτες; Τι είναι αυτό που θα μας αποτρέψει από το να ανασυνθέσουμε όλη τη ζωή, ατομική, μοριακή, σωματική, αστρική, θεϊκή; Γιατί θα πρέπει να σταματήσουμε στις λέξεις ή στους πλανήτες ή στη θεότητα;
Υπερβατικός οίστρος από τον Henry Miller στο βιβλίο “The Colossus of Maroussi.”
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΓΙΑΤΙ ΠΕΘΑΝΕ Η “ΠΟΛΙΣ”
Για να συνεχίσει να υπάρχει “η πόλις” δεν μπορούσε απλά να αλλάξει για να ανταποκριθεί στις περιστάσεις. Ο θάνατός της στον 4ο αιώνα πΧ δεν ήταν στην πραγματικότητα αποτέλεσμα της εισβολής των Μακεδόνων ή στην παρουσία διεφθαρμένων και εξαντλημένων πολιτών, αλλά μάλλον οφείλονταν στην αδυναμία ή την απροθυμία να μεταβάλει τους θεμελιώδεις θεσμούς και την ηθική της-κυβερνητική, πολιτική, στρατιωτική-ώστε να ανταποκριθεί στις οικονομικές και κοινωνικές ανακατατάξεις που συνέβαιναν στην ανατολική Μεσόγειο.
Αυτά έγραψαν οι Hanson and Heath στο βιβλίο τους “Who killed Homer.”
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΕΤΣΙ ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΤΕΡΗΔΟΝΑ
Τα τρία βήματα που οδήγησαν τον άνθρωπο από στάδιο του άγριου ζώου στον πολιτισμό ήταν η ομιλία, η γεωργία και η γραφή.
Η μαγειρική, μαλακώνοντας τις σκληρές τροφές, ελάττωσε την ανάγκη για μάσημα και ξεκίνησε η τερηδόνα, που είναι ένα από τα σύμβολα του πολιτισμού.
Ισχυρισμοί του Will Durant από το βιβλίο του “The Complete Story of Civilization.”
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΕΠΙΡΡΟΗ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΠΟΥ ΜΙΛΑΜΕ
Ακριβώς όπως ο εαυτός του καθένα επηρεάζεται από τη γλώσσα που ομιλεί, έτσι και η εθνική ταυτότητα διαμορφώνεται από τη γλώσσα που μοιράζονται αυτοί που τη μιλούν.
Η οικονομική, πολιτική και φυσική κυριαρχία προσελκύουν την περισσότερη προσοχή, αλλά η κυριαρχία μέσω της γλώσσας πλήττει την καρδιά ενός έθνους και του λαού του ακριβώς επειδή η γλώσσα και το μυαλό είναι τόσο στενά συνδεδεμένα. Η απαγόρευση όχι μόνο κάποιων λέξεων αλλά ολόκληρων γλωσσών ισοδυναμεί με την απαγόρευση ενός συγκεκριμένου τρόπου σκέψης και ύπαρξης στον κόσμο.
Ισχυρισμοί της Viorica Marian στο βιβλίο “The Power of Language.”
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Η (ΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΗ;) ΣΧΕΣΗ ΜΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΨΗΦΙΑΚΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ
Μερικοί νευροεπιστήμονες πιστεύουν ότι υποφέρουμε από “ψηφιακή αμνησία”, καθώς φορτώνουμε πράγματα όπως αριθμούς τηλεφώνων και συνταγές στα τηλέφωνά μας και εξαρτώμαστε από ομιλούντα συστήματα GPS που μας δίνουν οδηγίες πλοήγησης στις μετακινήσεις μας. Επίσης έχουμε εθιστεί στις μικρές ώσεις ντοπαμίνης που δεχόμαστε όταν ένας άγνωστος μας δίνει likes σε κάτι που δημοσιεύσαμε και αισθανόμαστε εξάρσεις εκνευρισμού όταν συμβαίνει το αντίθετο.
Δεκαετίες μετά τη διάσπαση του ατόμου, η τεχνολογία έχει διασπάσει την κοινωνία σε διαφορετικά ιδεολογικά σύμπαντα. Το αποτέλεσμα είναι ένας όλο και πιο κατακερματισμένος και διχασμένος κόσμος στον οποίο οι απόψεις αντικαθιστούν τα γεγονότα και η φυλετική λαχτάρα του να ανήκεις νικά τη γνώση και τη λογική.
Γράφει ο Michiko Kakutani στο “The Great Wave.”
Δεξιά η χθεσινή προπανσέληνος στο Μαλάκι.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΚΑΘΕ ΠΟΤΕ ΔΙΠΛΑΣΙΑΖΕΤΑΙ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΓΝΩΣΗ;
Αρκετοί παράγοντες περιπλέκουν τα πράγματα σήμερα. Πρώτα-πρώτα υπάρχει η εκπληκτική αύξηση της πληροφορίας. Πίσω στα 1982 η εκτίμηση ήταν ότι μέχρι το 1900 η ανθρώπινη γνώση διπλασιάζονταν περίπου κάθε εκατονταετία, αλλά το 1945 διπλασιάζονταν κάθε 25 χρόνια και το 1982 κάθε περίπου 12 μήνες. Σήμερα, σύμφωνα με μια εκτίμηση, διπλασιάζεται κάθε 12 ώρες.
Με την παρατήρηση ότι δεν πρέπει να γίνεται σύγχυση ανάμεσα στην πληροφορία και τη γνώση, η παραπάνω παράγραφος είναι από το βιβλίο “The Great Wave” του Michiko Kakutani.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Η MADAME DE STAËL ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΠΕΤΥΧΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ
Καμιά επανάσταση σε μια μεγάλη χώρα δεν μπορεί να πετύχει παρά όταν ξεκινήσει από την τάξη των αριστοκρατών. Ο λαός στη συνέχεια την αναλαμβάνει, αλλά δεν γνωρίζει πως να δώσει τα πρώτα χτυπήματα.
Όταν οι πολίτες αρχίσουν να συμμετέχουν στα δημόσια πράγματα, όλοι αυτοί οι διανοούμενοι του σαλονιού είναι κατώτεροι των περιστάσεων. Είναι οι άνθρωποι με αρχές που χρειάζονται. Μόνον αυτοί ακολουθούν μια πορεία σταθερή και αποφασιστική. Μονάχα τα εξαιρετικά χαρίσματα του χαρακτήρα και της ψυχής μπορούν, όπως η Αθηνά του Φειδία, να δράσουν στις μάζες που τα βλέπουν από μακριά.
Αποσπάσματα από το έργο “Considérations sur la révolution franca̧ise” της Madame de Staël (Anne-Louise-Germaine).
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΤΑ ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΨΗΦΙΑΚΗΣ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗΣ
Ο ήχος που παράγει μια συμφωνική ορχήστρα μπορεί να αποτυπωθεί με την ψηφιοποίηση με αρκετή προσέγγιση, αλλά αυτή η διαδικασία αποτελεί πάντοτε μια προσέγγιση, που περικόπτει το εύρος των συχνοτήτων. Η συνολική εμπειρία της ζωντανής ακρόασης της ορχήστρας δεν αποδίδεται ποτέ πλήρως με την ψηφιοποίηση, και αυτός είναι ο λόγος που υπάρχει ακόμη ακροατήριο για ζωντανές εκτελέσεις, καθώς και αγορά για ηχογραφήσεις σε βινύλιο, δηλαδή καθαρά αναλογικές ηχογραφήσεις.
Από το βιβλίο του Lee Smolin “Einstein's Unfinished Revolution.”
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ-ΚΑΝΕΝΑΣ
Το πιο σύντομο μυθιστόρημα σχετικά με τον Οδυσσέα μετά την επιστροφή του στην πατρίδα.
Μια νύχτα, τώρα γέρος και αδύναμος και ξεχασιάρης, φεύγει κρυφά από το σπίτι του. Έχει σιχαθεί τα πάντα κι έτσι πηγαίνει για τελευταία φορά να δει τους τόπους, τις γυναίκες και τα θαύματα που συνάντησε κάποτε. Να επιστρέψει ξανά στην εξαντλημένη μνήμη του για να δει πώς ήταν και ποιος ήταν. Επειδή εξ αιτίας της πικρής ειρωνίας των γηρατειών, έχει αρχίσει να μεταμορφώνεται στον Κανένα, το όνομα που κάποτε χρησιμοποίησε με έξυπνο τρόπο για να συστηθεί στους Κύκλωπες.
Ο Τηλέμαχος τον βρίσκει το δειλινό, πεσμένο χάμω κοντά στη βάρκα, εκατό μονάχα μέτρα μακριά από το σπίτι, μη έχοντας ιδέα τι κάνει εκεί και για που είχε ξεκινήσει. Τον πήραν πίσω σε ένα σπίτι και σε μια γυναίκα που δεν τη αναγνωρίζει πια.
Από το μυθιστόρημα “Time Shelter” του Georgi Gospodinov.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΠΕΡΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ…
Υπάρχει εδώ μια αμφίδρομη αιτιότητα: οι συνθήκες της ζωής των ανθρώπων συμβάλλουν πολύ στο να καθορίσουν τη φιλοσοφία τους, αλλά αντίστροφα, η φιλοσοφία τους καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τις συνθήκες της ζωής τους.
Όλη η οριστική γνώση —έτσι θα υποστήριζα— ανήκει στην επιστήμη. Όλα τα δόγματα ως προς τι υπερβαίνει την οριστική γνώση ανήκει στη θεολογία. Ανάμεσα όμως στη θεολογία και την επιστήμη υπάρχει μια “αμφισβητούμενη ζώνη”, που είναι εκτεθειμένη σε επιθέσεις και από τις δύο πλευρές. Αυτή η ουδέτερη περιοχή είναι η φιλοσοφία.
Η διδασκαλία του πως να ζεις χωρίς βεβαιότητες, χωρίς όμως να παραλύεις από τους δισταγμούς, είναι ίσως το κυριότερο πράγμα που μπορεί να κάνει στην εποχή μας η φιλοσοφία σε εκείνους που την μελετούν.
Από την “History of Western Philosophy” του Bertrand Russell.
Ο πιο έντιμος πολιτικός, δηλαδή ο Αλέξης Τσίπρας, σύμφωνα με τη δική του διαβεβαίωση, το απέδειξε και πάλι.
Είχε πει ότι δεν θα δεχθεί στον ΕΛΑΣ πρώην συντρόφους Συριζαίους, εάν δεν παραιτηθούν πρώτα από βουλευτές. Οι πρώτες περιπτώσεις μελλοντικών ΕΛΑΣιτών συνοδεύτηκαν πράγματι με παραιτήσεις από το βουλευτικό αξίωμα. Μέχρις ότου διαπιστώθηκε ότι εάν το μέτρο ίσχυε γενικά θα γίνονταν βουλευτής ο Κασελάκης με την παραίτηση Τσαπανίδου. Οπότε απλά άλλαξε ο παραπάνω υποθετικά ακλόνητος κανόνας. Οι βουλευτές πλέον απλά ανεξαρτοποιούνται πριν μετακινηθούν κάποια στιγμή στην ΕΛΑΣ.
Ειλικρινά, δεν αντέχουμε περισσότερη εντιμότητα Αλέξη μου!
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ
Σε ορισμένες ευνοϊκές διαθέσεις, οι αναμνήσεις - αυτό που έχει κανείς ξεχάσει - έρχονται στην επιφάνεια. Τώρα, αν ισχύει αυτό, δεν είναι δυνατόν - συχνά αναρωτιέμαι - πράγματα που έχουμε νιώσει με μεγάλη ένταση να έχουν μια ύπαρξη ανεξάρτητη από το μυαλό μας; Να υπάρχουν όντως ακόμα; Και αν ναι, δεν θα είναι δυνατόν, με τον καιρό, να εφευρεθεί κάποια συσκευή με την οποία θα μπορούμε να τα αγγίξουμε;
Ο Julian Barnes στο Departure(s).
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΑΠΟ ΤΙ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ Η ΙΣΧΥΣ ΤΩΝ ΝΟΜΩΝ
Οι νόμοι έχουν γίνει ένας ιστός αράχνης, αρκετά δυνατός για να πιάνει τους αδύναμους, αλλά που κομματιάζεται με θράσος από τους δυνατούς.
Έγραφε ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Η αναφορά από το βιβλίο “E. Venizelos. The Trials of Statemanship” του Πασχάλη Κιτρομελίδη.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΑΧ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ!
Μετά από αυτό ακολούθησε μια παρατεταμένη σιωπή, που τη διέκοψε η Αυτοκράτειρα, που είπε ότι δεν πιστεύει στους γιατρούς. “ Όταν δεν γνωρίζουν τι να συστήσουν, σε ρωτούν ποιό είναι τα φαγητό που σου αρέσει περισσότερο, και σου λένε να πάψεις να το τρως”.
Η Αυτοκράτειρα ήταν η Faustina, η σύζυγος του Marcus Aurelius και η αναφορά είναι από το βιβλίο “Dead Letters” του Maurice Baring.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΤΙ ΣΚΟΡ ΠΙΑΝΕΙΣ ΣΤΟ ΓΑΜΟ ΣΟΥ;
Αυτό που είχαμε στην πραγματικότητα, ακόμη και όταν τα πράγματα ηρέμησαν, ήταν ένας γάμος με βαθμό C-minus, κάτι που το κάνει εξαιρετικά δύσκολο να πιάσεις ένα σκορ πολύ ψηλότερο από Β γενικά για την υπόλοιπη ζωή σου.
Λέει ο Ben Markovits στο βιβλίο "The Rest of Our Lives.”
Από χθές 78+
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΠΟΙΟΣ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΝΑ ΤΡΕΛΛΑΘΕΙ;
Να ένα παράθεμα από τον G. K. Chesterton: “Οι ποιητές δεν τρελλαίνονται, αλλά οι σκακιστές το παθαίνουν. Οι μαθηματικοί τρελλαίνονται, αλλά οι δημιουργικοί καλλιτέχνες πολύ σπάνια. Δεν επιτίθεμαι στη λογική. Λέω μονάχα ότι ο κίνδυνος βρίσκεται στη λογική και όχι στη φαντασία.
Η αναφορά είναι από το έργο του David Foster Wallace “Everything and More.”
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗΣ
Αυτό που είναι το πιο εντυπωσιακό σχετικά με την εξέλιξη των γεγονότων είναι το πως αναποδογύρισε εντελώς των ωφελιμισμό του Mill. Ο μεταπολεμικός καταναλωτικός καπιταλισμός δεν ποντάρει στην ευτυχία αλλά στη δυσαρέσκεια. Η ασυμφωνία μετά την αγορά είναι μια έκφραση που χρησιμοποιούν οι ψυχολόγοι για να περιγράψουν την απογοήτευση που νιώθουμε μερικές φορές όταν συνειδητοποιούμε ότι η τελευταία μας αγορά δεν εκπλήρωσε αυτά που είχε υποσχεθεί. Με πρώτη ματιά είναι απλά μια περίεργη ανωμαλία. Όταν το σκεφτείς βαθύτερα, αποδεικνύεται ότι είναι η η δομική βάση για την επιτυχία του καταναλωτισμού.
Η κινητήρια δύναμη της καταναλωτικής κοινωνίας είναι η δυσαρέσκεια.
Η επιτυχία της καταναλωτικής κοινωνίας δεν βρίσκεται στην εκπλήρωση των αναγκών μας αλλά στην εντυπωσιακή της ικανότητα να μας απογοητεύει συνεχώς.
Αποσπάσματα από το εξαιρετικό βιβλίο “Post Growth” του Tim Jackson.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΤΟ ΚΕΡΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΡΜΑΡΟ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ
Ήμουν στην ηλικία στην οποία η ανάμνηση για ποίηση ή γλώσσες-στην πραγματικότητα για οτιδήποτε-προσλαμβάνει τις εντυπώσεις όπως το κερί και, μέχρις ενός σημείου, διαρκεί όσο το μάρμαρο.
Γραπτά του Patrick Leigh Fermor από το βιβλίο “A Time of Gifts.”
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΚΑΙ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΕΣ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ
Αν το καλοσκεφτούμε, πρόσθεσε, το πρώτο μισό του 20ου αιώνα δεν ήταν τίποτα άλλο από αυτό: μια τιτάνια σύγκρουση ανάμεσα σε καλλιτέχνες. Στάλιν, Χίτλερ, Τσώρτσιλ. Μετά ήλθαν οι γραφειοκράτες, επειδή ο κόσμος είχε ανάγκη από ανάπαυση. Αλλά σήμερα οι καλλιτέχνες επιστρέφουν. Παρατηρήστε γύρω σας. Από όποια μεριά και να γυρίσετε, δεν θα δείτε παρά καλλιτέχνες της πρωτοπορίας που ισχυρίζονται ότι δεν αντιγράφουν την πραγματικότητα, αλλά την δημιουργούν. Το μόνο που άλλαξε είναι το στυλ. Σήμερα, στη θέση των καλλιτεχνών εκείνης της εποχής, υπάρχουν τα πρόσωπα των εκπομπών ρεάλιτυ. Αλλά η αρχή είναι η ίδια.
Αυτά ισχυρίζεται ο Giuliano Da Empoli στο βιβλίο “Le mage du Kremlin.”
