Ο ΚΑΛΟΣ ΔΑΚΤΥΛΟΓΡΑΦΟΣ “GABO”
Ο συγγραφέας Daniel Alarcón είπε κάποτε στο BBC, “Πρίν λίγα χρόνια καθώς ήμουν σε ένα ταξί στην Cartagena, ο ταξιτζής είπε “Αυτό είναι το σπίτι του Gabo” και πρόσθεσε “Εδώ στην Καραϊβική όλοι έχουμε θαυμάσιες ιστορίες. Ο Gabo είναι απλά ένας καλός δακτυλογράφος.”
Ο Gabo είναι βέβαια ο Gabriel García Márquez και το απόσπασμα είναι από το βιβλίο “Languages of Truth” του Salman Rushdie.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Ο ΣΟΦΟΣ ΚΑΙ Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ
Στην Κίνα, στο λίκνο που η ερμηνεία των ονείρων έχει βαθειά παράδοση, ο φιλόσοφος που είναι γνωστός ως Master Zhuang παρουσίασε το πρόβλημα των ονείρων με ένα νέο τρόπο τον 4ο αιώνα πΧ: Μια φορά κι ένα καιρό, εγώ ο Zhuang Zhou, ονειρεύτηκα ότι ήμουν μια πεταλούδα, που φτεροκοπούσε εδώ κι εκεί, μια πραγματική πεταλούδα, που χαίρονταν τον εαυτό της στο έπακρο, χωρίς να ξέρει ότι ήταν ο Zhuang Zhou. Ξύπνησα ξαφνικά και συνήλθα, ο αληθινός Zhuang Zhou. Τώρα δεν ξέρω αν ήταν τότε που ονειρεύτηκα ότι ήμουν μια πεταλούδα, ή αν είμαι τώρα μια πεταλούδα που ονειρεύομαι ότι είμαι ένας άνθρωπος.
Το διηγήθηκε ο W. E. Soothill σε μια σειρά διαλέξεων για την Κίνα που δόθηκαν στην Οξφόρδη και η αναφορά είναι από το βιβλίο “The Oracle of Night” του Sidarta Ribeiro.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ…
«Δύσκολη η προηγούμενη χρονιά για τη Μίνα, δύσκολη και η φετινή, ένιωθε ένα βάρος στο στέρνο της, δεν της άρεσε να πληγώνει τις κόρες της, ήταν η ίδια η ζωή που τα κανόνιζε έτσι να βαστάει ένας έρωτας λίγο κι ένας καημός πολύ.»
Απόσπασμα από το βιβλίο “Μικρά Αγγλία” της Ιωάννας Καρυστιάνη
Η ικανότητα εσωτερικής αμφισβήτησης (για τα εγκλήματα που έκανε)αναπτύχθηκε μόνο στη Δύση. Επίσης μόνο στη Δύση αναπτύχθηκε στο αίσθημα ενοχής π.χ. για την αποικιοκρατία.
Κινέζοι, Ιάπωνες, Άραβες δεν έκαναν κάτι παρόμοιο.
Οι Άραβες δεν έχουν κατηγορήσει τους Τούρκους, αν και ήταν υπό την κατοχή τους πολύ περισσότερα χρόνια από ότι υπό την κατοχή της Δύσης, προφανώς λόγω της θρησκείας (μουσουλμάνοι και οι μεν και οι δε)
Η δουλεία πρωτάρχισε από τους Άραβες στην Αφρική.
Τάδε έφα Κορνήλιος Καστοριάδης "Η Άνοδος της Ασημαντότητας"
Ο Dave Eggers είναι ένας πολύ γνωστός και πετυχημένος Αμερικανός συγγραφέας με πολλά εξαιρετικά βιβλία που έχουν γίνει best sellers.
Τις μέρες αυτές γίνεται πολλή συζήτηση για το τελευταίο του βιβλίο, που λέγεται Contraposto.
Σε μια συνέντευξη τύπου ρωτήθηκε από γνωστό δημοσιογράφο-βιβλιοκριτικό το λόγο που διάλεξε αρχαία ελληνική λέξη (!) ως τίτλο για το βιβλίο του!
Ο συγγραφέας δεν διόρθωσε τον ερωτώντα, είπε μάλιστα ότι το έκανε επειδή πολλοί γνωστοί του τον ρωτούσαν το λόγο για τον οποίο δεν χρησιμοποίησε κάποιον αρχαίο ελληνικό όρο ως τίτλο σε κάποιο από τα προηγούμενα βιβλία του.
Το Contaposto ως λέξη προφανώς δεν έχει αρχαία ελληνική προέλευση. Πρέρχεται από τα ιταλικά και θα πει αντίρροπη στάση. Είναι μια τεχνική εικαστικών τεχνών όπου η ανθρώπινη φιγούρα στέκεται με το μεγαλύτερο βάρος στο ένα πόδι. Αυτό κάνει τους γοφούς και τους ώμους να γέρνουν σε αντίθετες κατευθύνσεις, δημιουργώντας μια φυσική ασυμμετρία και αίσθηση κίνησης
Η σχέση του όρου με την αρχαία Ελλάδα έγκειται ότι πρωτοεμφανίστηκε στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. από Έλληνες γλύπτες, σπάζοντας την άκαμπτη αιγυπτιακή συμμετρία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν ο Παις του Κριτίου, ενώ τελειοποιήθηκε από τον γλύπτη Πολύκλειτο στο περίφημο άγαλμα Δορυφόρος.
Το ερώτημά μου είναι προφανές. Ο Dave Eggers και ο δημοσιογράφος θεωρούν πράγματι τη λέξη Contaposto αρχαία ελληνική; Αν ναι εντυπωσιάζει το μέγεθος της άγνοιάς τους, αν σκεφθεί κανείς τη θέση που κατέχουν στη λογοτεχνική σκηνή. Αν πάλι εννοούσαν ότι η τεχνική που υποδηλώνει η λέξη έχει αρχαιοελληνική προέλευση δεν θα έπρεπε να κυλούσε κάπως αλλιώς η συζήτηση;
Οι Raining Pleasure στο Ηρώδειο, με το Reflections του Μάνου Χατζηδάκη, 22 χρόνια μετά την κυκλοφορία του δίσκου...
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΠΩΣ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΜΙΑ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ
Πριν αρχίσει τη συγγραφή του ο Kierkegaard, είχε μάθει από τον Σωκράτη ότι “δεν υπάρχει κάτι που να χρειάζεται μια πιο απαλή θεραπεία από την απομάκρυνση μιας ψευδαίσθησης”-επειδή η απ΄ευθείας αντιπαράθεση κάνει απλά τους ανθρωπους περισσότερο αμυντικούς και ανθεκτικούς και ενισχύει τις ψευδαισθήσεις τους”. “Δεν είναι εύκολο να διορθώσεις ένα λάθος, που αφορά ολόκληρη την ύπαρξη ενός ανθρώπου”.
Γράφει η Αγγλίδα φιλόσοφος Clare Carlisle στο βιβλίο “Philosopher of the Heart.”
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ…
Αυτό που σκοτώνει εκείνον που ονειρεύεται είναι ότι δεν ζει την ώρα που ονειρεύεται. Εκείνο που πληγώνει τον άνθρωπο της δράσης είναι ότι δεν ονειρεύεται την ώρα που ζει.Το να ονειρευόμαστε είναι το μοναδικό πράγμα που είναι αληθινά δικό μας, άθικτα και αναλοίωτα δικό μας.
Γράφει ο Fernando Pessoa στο “The Book of Disquiet.”
Η αίτία της μακροζωίας στην Ελλάδα!
In Greece, for example, at least 72% of centenarian records were cases of pension fraud. The person was left alive on paper while their younger relatives collected the pension cheques. That was the secret to longevity in Greece, and nobody in demography saw it for decades.
Το απόσπασμα είναι από άρθρο στο περιοδικό Nature σχετικά με τη μακροζωία. Άλλη μια ελληνική πρωτιά στην απάτη!
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΝΑ Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ ΤΩΝ ΑΝΩΝΥΜΩΝ ΑΛΚΟΟΛΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ…
Μη μπορώντας να μιλήσω γι’ αυτά μαζί της, επέστρεφα σε εκείνες τις σημαντικές αρχικές φράσεις του Εγχειριδίου του Επίκτητου. “Μερικά πράγματα εξαρτώνται από εμάς και μερικά όχι. Τα πράγματα που εξαρτώνται από εμάς είναι από τη φύση τους ελεύθερα, χωρίς εμπόδια και δυσκολίες, ενώ τα πράγματα που δεν εξαρτώνται από εμάς είναι αδύνατα, σκλαβωμένα, γεμάτα εμπόδια , όχι δικά μας. Μπορείς να είσαι ελεύθερος και ευτυχής μονάχα όταν αναγνωρίζεις την ουσιαστική διαφορά ανάμεσα σε εκείνα που μπορείς να αλλάξεις και σε εκείνα που δεν μπορείς. Ανάμεσα στα πράγματα που δεν εξαρτώνται από εμάς είναι “τα σώματά μας”, “οι περιουσίες μας”, οι γνώμες των άλλων για εμάς” και “τα δημόσια αξιώματά μας”. Η φήμη μας.
Από το βιβλίο “Elizabeth Finch” του Julian Barnes.
ΠΩΣ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙΣ ΤΟΥΣ ΙΘΥΝΟΝΤΕΣ ΣΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ;
Σε όλους άρεσε να μιλούν για το πως ήταν τα πράγματα στην εποχή του Αφεντικού. Οι πρακτικές της εποχής του Στάλιν περιλάμβαναν για παράδειγμα: Στους επικεφαλής των τμημάτων της Κεντρικής Επιτροπής θα σέρβιραν τσάι και σάντουιτς, ενώ οι επιμελητές θα είχαν μονάχα τσάι. Μετά δημιουργήθηκαν οι θέσεις των αναπληρωτών διευθυντών των τμημάτων. Τι θα τους σέρβιραν; Αποφάσισαν να τους σερβίρουν τσάι χωρίς σάντουιτς, αλλά πάνω σε μια λευκή πετσέτα. Έτσι θα τους ξεχώριζαν…
Απόσπασμα από το βιβλίο “Secondhand Time” της Svetlana Alexievich.
