Για σκεφτείτε το λιγάκι. Πως λειτουργούν τα πολιτικά κόμματα; Όλο το βάρος πέφτει στην εκλογή του πιο “κατάλληλου” αρχηγού. Αυτού που μπορεί να νικήσει. Αυτός διαλέγει τους συνεργάτες του, αυτός τους διορίζει σε όποια πόστα εκείνος επιθυμεί και αυτός τους ξαποστέλλει όταν χάνουν την εμπιστοσύνη του. Αν προσπαθήσουμε να κάνουμε τη μεταφορά στο θέατρο το αποτέλεσμα είναι ένας θίασος με βασικά έναν μερικές φορές καλό ή ακόμη και χαρισματικό πρωταγωνιστή και πολλούς κομπάρσους. Κι ας πούμε ότι το έργο που πρόκειται να παίξουν, στην προκειμένη περίπτωση το πρόγραμμα του κόμματος, είναι εξαιρετικό. Είναι δυνατόν ποτέ με τέτοια σύνθεση να έχει ικανοποιητικό αποτέλεσμα και διάρκεια; Κι αν ίσως η παρουσία του πρωταγωνιστή κερδίσει σε μια-δυό παραστάσεις το ακροατήριο, σε λίγο καιρό οι κομπάρσοι που έγιναν με τη βία σημαντικά πρόσωπα θα δείξουν την ανεπάρκειά τους και το έργο θα κατεβεί ή η κυβέρνηση θα αποτύχει. Αλλά και η ίδια η συνεχής παρουσία του πρωταγωνιστή, όσο καλός κι αν είναι με τον καιρό αρχίζει να κουράζει, καθώς είναι στη φύση του κοινού να μην αντέχει την συνεχή επανάληψη και να επιζητά την αλλαγή.
Οι καλοί και πετυχημένοι θίασοι δεν φροντίζουν να έχουν μονάχα έναν καλό πρωταγωνιστή. Φροντίζουν να έχουν πολλούς πρωτοκλασσάτους και με τον τρόπο αυτό το έργο που ανεβάζουν, αν μάλιστα είναι καλογραμμένο, εξασφαλίζει πολλές παραστάσεις και μάλιστα μερικές φορές παίζεται και σε περισσότερο απο μία θεατρική περίοδο.
Έτσι έπρεπε να δουλεύουν και τα κόμματα. Πρώτα να μαζευτούν πολλοί ικανοί άνθρωποι με γνώσεις και ηθικό ανάστημα. Να διαλέξουν ένα φιλόδοξο και προοδευτικό πρόγραμμα. Και μετά να εκλέξουν τον αρχηγό τους, ο οποίος μάλιστα δεν είναι απαραίτητο να είναι συνεχώς ο ίδιος. Θα μπορούσε να εναλλάσσονται οι αρχηγοί μετά από ορισμένο χρόνο θητείας. Και να παίρνουν οι πρώην πρωθυπουργοί έναν άλλο ρόλο στην κυβέρνηση ή να πηγαίνουν αν το επιθυμούν σπίτι τους.
Είναι γνωστή βέβαια η λαϊκή έκφραση ότι κάποιο κόμμα έγινε …θίασος. Εννοούμε βέβαια τους αποτυχημένους θιάσους που υπονόησα παραπάνω. Αν το σκεφτούμε όμως λίγο καλύτερα θα ήταν πιθανότατα η καλύτερη λύση να δουλεύουν τα κόμματα όπως οι πετυχημένες θεατρικές κομπανίες.
