ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΑΧ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ!
Μετά από αυτό ακολούθησε μια παρατεταμένη σιωπή, που τη διέκοψε η Αυτοκράτειρα, που είπε ότι δεν πιστεύει στους γιατρούς. “ Όταν δεν γνωρίζουν τι να συστήσουν, σε ρωτούν ποιό είναι τα φαγητό που σου αρέσει περισσότερο, και σου λένε να πάψεις να το τρως”.
Η Αυτοκράτειρα ήταν η Faustina, η σύζυγος του Marcus Aurelius και η αναφορά είναι από το βιβλίο “Dead Letters” του Maurice Baring.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΤΙ ΣΚΟΡ ΠΙΑΝΕΙΣ ΣΤΟ ΓΑΜΟ ΣΟΥ;
Αυτό που είχαμε στην πραγματικότητα, ακόμη και όταν τα πράγματα ηρέμησαν, ήταν ένας γάμος με βαθμό C-minus, κάτι που το κάνει εξαιρετικά δύσκολο να πιάσεις ένα σκορ πολύ ψηλότερο από Β γενικά για την υπόλοιπη ζωή σου.
Λέει ο Ben Markovits στο βιβλίο "The Rest of Our Lives.”
Από χθές 78+
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΠΟΙΟΣ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΝΑ ΤΡΕΛΛΑΘΕΙ;
Να ένα παράθεμα από τον G. K. Chesterton: “Οι ποιητές δεν τρελλαίνονται, αλλά οι σκακιστές το παθαίνουν. Οι μαθηματικοί τρελλαίνονται, αλλά οι δημιουργικοί καλλιτέχνες πολύ σπάνια. Δεν επιτίθεμαι στη λογική. Λέω μονάχα ότι ο κίνδυνος βρίσκεται στη λογική και όχι στη φαντασία.
Η αναφορά είναι από το έργο του David Foster Wallace “Everything and More.”
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗΣ
Αυτό που είναι το πιο εντυπωσιακό σχετικά με την εξέλιξη των γεγονότων είναι το πως αναποδογύρισε εντελώς των ωφελιμισμό του Mill. Ο μεταπολεμικός καταναλωτικός καπιταλισμός δεν ποντάρει στην ευτυχία αλλά στη δυσαρέσκεια. Η ασυμφωνία μετά την αγορά είναι μια έκφραση που χρησιμοποιούν οι ψυχολόγοι για να περιγράψουν την απογοήτευση που νιώθουμε μερικές φορές όταν συνειδητοποιούμε ότι η τελευταία μας αγορά δεν εκπλήρωσε αυτά που είχε υποσχεθεί. Με πρώτη ματιά είναι απλά μια περίεργη ανωμαλία. Όταν το σκεφτείς βαθύτερα, αποδεικνύεται ότι είναι η η δομική βάση για την επιτυχία του καταναλωτισμού.
Η κινητήρια δύναμη της καταναλωτικής κοινωνίας είναι η δυσαρέσκεια.
Η επιτυχία της καταναλωτικής κοινωνίας δεν βρίσκεται στην εκπλήρωση των αναγκών μας αλλά στην εντυπωσιακή της ικανότητα να μας απογοητεύει συνεχώς.
Αποσπάσματα από το εξαιρετικό βιβλίο “Post Growth” του Tim Jackson.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΤΟ ΚΕΡΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΡΜΑΡΟ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ
Ήμουν στην ηλικία στην οποία η ανάμνηση για ποίηση ή γλώσσες-στην πραγματικότητα για οτιδήποτε-προσλαμβάνει τις εντυπώσεις όπως το κερί και, μέχρις ενός σημείου, διαρκεί όσο το μάρμαρο.
Γραπτά του Patrick Leigh Fermor από το βιβλίο “A Time of Gifts.”
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΚΑΙ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΕΣ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ
Αν το καλοσκεφτούμε, πρόσθεσε, το πρώτο μισό του 20ου αιώνα δεν ήταν τίποτα άλλο από αυτό: μια τιτάνια σύγκρουση ανάμεσα σε καλλιτέχνες. Στάλιν, Χίτλερ, Τσώρτσιλ. Μετά ήλθαν οι γραφειοκράτες, επειδή ο κόσμος είχε ανάγκη από ανάπαυση. Αλλά σήμερα οι καλλιτέχνες επιστρέφουν. Παρατηρήστε γύρω σας. Από όποια μεριά και να γυρίσετε, δεν θα δείτε παρά καλλιτέχνες της πρωτοπορίας που ισχυρίζονται ότι δεν αντιγράφουν την πραγματικότητα, αλλά την δημιουργούν. Το μόνο που άλλαξε είναι το στυλ. Σήμερα, στη θέση των καλλιτεχνών εκείνης της εποχής, υπάρχουν τα πρόσωπα των εκπομπών ρεάλιτυ. Αλλά η αρχή είναι η ίδια.
Αυτά ισχυρίζεται ο Giuliano Da Empoli στο βιβλίο “Le mage du Kremlin.”
Καλό μήνα σε όλους!
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΓΙΑΤΙ Ο ΑΡΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΙΑ ΒΙΩΣΙΜΗ ΓΗ;
Και πίσω από όλες αυτές τις ερωτήσεις καιροφυλακτεί η μοναδική, η πιο σημαντική από όλες: Εν πάσει περιπτώσει δεν είναι αισχρό να εξοπλίζεις έναν μη κατοικήσιμο πλανήτη με απίστευτους πόρους για να τον κάνεις κατοικήσιμο, αντί να φροντίσεις ώστε ο δικός μας πλανήτης να παραμείνει κατοικήσιμος;
Αναρωτιέται ο Werner Herzog μαζί με πάρα πολλούς εχέφρονες και λογικούς ανθρώπους σχετικά με τα σχέδια του Elon Musk για τη δημιουργία ανθρώπινης αποικίας στον Άρη. Από το βιβλίο του “The Future of Truth.”
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Η ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΡΟΖΩΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Στην Ελλάδα για παράδειγμα, τουλάχιστον σε 72% των περιπτώσεων που τα αρχεία αφορούσαν ανθρώπους 100 ετών, ήταν περιπτώσεις απάτης για λήψη σύνταξης. Το άτομο ήταν ζωντανό μόνο στα χαρτιά, ώστε οι νεότεροι συγγενείς να συνεχίσουν να παίρνουν τη σύνταξή του. Αυτό ήταν το μυστικό της μακροζωίας στην Ελλάδα και κανείς στις δημογραφικές στατιστικές δεν το είχε αντιληφθεί για δεκαετίες.
Αυτό είναι είναι από άρθρο στο περιοδικό Nature στις 4/6/26 σχετικά με τη μακροζωία.
ΤΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Απλά κάνε τη δουλειά, έστω κι αν κάνοντας τη δουλειά είναι μερικές φορές ανυπόφορο. Δεν είμαι σίγουρος αν οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ότι θέλει αρκετό κουράγιο, μια προθυμία να γίνεις ευάλωτος και να εκθέσεις τον εαυτό σου, όταν εκδίδεις ένα βιβλίο.
Γράφει ο Mark Haskell Smith στο βιβλίο “Rude Talk in Athens.”
ΤΑ ΜΠΟΥΚΑΛΙΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ
Από τότε που ο άνθρωπος ονειρεύεται, έχουν ήδη υπάρξει ένα σωρό κραυγές για βοήθεια, ένα σωρό μπουκάλια έχουν ριχτεί στη θάλασσα, έτσι ώστε είναι άξιο θαυμασμού που μπορούμε ακόμη και βλέπουμε τη θάλασσα, ενώ θα έπρεπε να βλέπουμε μονάχα τα μπουκάλια.
Από το μυθστόρημα του Romain Gary “Au-delà de cette limite votre ticket n'est plus valable.”
Η πεποίθηση που έχουν οι περισσότεροι άνθρωποι είναι πως η ευτυχία συνδέεται με την επαγγελματική επιτυχία, τις υγιείς σχέσεις ή την οικονομική σταθερότητα.
Ωστόσο, για τον Άρθουρ Μπρουκς, καθηγητή του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και έναν από τους πλέον αναγνωρισμένους ειδικούς στη μελέτη της ανθρώπινης ευημερίας, υπάρχει μια πολύ πιο απλή συνήθεια που μπορεί να κάνει τη διαφορά στην καθημερινότητά μας.
Μέσα από βίντεο που ανάρτησε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram, ο διακεκριμένος ακαδημαϊκός υποστήριξε ότι οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι μοιράζονται ένα κοινό χαρακτηριστικό: δεν σταματούν ποτέ να μαθαίνουν. Η ειδοποιός διαφορά, μάλιστα, είναι ότι δεν το κάνουν από υποχρέωση ή ανάγκη, αλλά υποκινούμενοι από μια γνήσια περιέργεια να κατανοήσουν καλύτερα τον κόσμο που τους περιβάλλει.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΝΙΚΗΤΕΣ ΚΑΙ ΝΙΚΗΜΕΝΟΙ
Θυμήθηκα την Elizabeth Finch να προτείνει ότι η αποτυχία μπορεί να είναι πιο ενδιαφέρουσα από την επιτυχία και ότι οι αποτυχημένοι μας λένε περισσότερα από ότι οι νικητές. Επίσης ότι δεν μπορούμε να πούμε, ακόμη και στο κρεβάτι του θανάτου-ίσως ειδικά στο κρεβάτι του θανάτου-πως θα μας κρίνουν, ή αν θα μας θυμούνται καν. Μπορεί να αφήσουμε ένα χνάρι στην άμμο που ο επόμενος άνεμος θα το εξαφανίσει. Ή μπορεί να αφήσουμε ένα χνάρι στη σκόνη και ένα τέλειο αποτύπωμά του να διατηρηθεί για αιώνες επειδή έτυχε να ζούμε στην Πομπηία.
Ο Julian Barnes στο “Elizabeth Finch.”
ΟΙ “ΕΛΛΗΝΕΣ” ΚΑΙ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ
«Οι Έλληνες, αν και εκτεθειμένοι στην πλάνη των ειδώλων, μας έδειξαν την τέχνη της συλλογιστικής, τη χάρη της ευγλωττίας και πολλά άλλα. Προσοχή όμως στα γράμματα των Ελλήνων! Κάποιες φορές είναι σαν κυψέλες γεμάτες μυρωδάτο μέλι, που δείχνει λαχταριστό, όμως με τις μέλισσες να καραδοκούν. Προσοχή, λοιπόν, αδελφοί, στη σαγήνη των Ελλήνων! Να σας ξαναθυμίσω τα λόγια του Θεόδωρου Στουδίτη, του δικού μας αγίου: Αν επιτρέπεται σ’ έναν άντρα της εκκλησίας να γεύεται καταχρηστικά τη θύραθεν παιδεία, είναι για να γνωρίζει τα όπλα των εχθρών του, ώστε να τους πολεμάει καλύτερα».»
Συμβουλές του διευθυντή της βιβλιοθήκης της Μονής Στουδίου προς τους αντιγραφείς.
Απόσπασμα από μυθιστόρημα “Περί της εαυτού ψυχής” του Ισίδωρου Ζουργού.
Ο ΚΑΛΟΣ ΔΑΚΤΥΛΟΓΡΑΦΟΣ “GABO”
Ο συγγραφέας Daniel Alarcón είπε κάποτε στο BBC, “Πρίν λίγα χρόνια καθώς ήμουν σε ένα ταξί στην Cartagena, ο ταξιτζής είπε “Αυτό είναι το σπίτι του Gabo” και πρόσθεσε “Εδώ στην Καραϊβική όλοι έχουμε θαυμάσιες ιστορίες. Ο Gabo είναι απλά ένας καλός δακτυλογράφος.”
Ο Gabo είναι βέβαια ο Gabriel García Márquez και το απόσπασμα είναι από το βιβλίο “Languages of Truth” του Salman Rushdie.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Ο ΣΟΦΟΣ ΚΑΙ Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ
Στην Κίνα, στο λίκνο που η ερμηνεία των ονείρων έχει βαθειά παράδοση, ο φιλόσοφος που είναι γνωστός ως Master Zhuang παρουσίασε το πρόβλημα των ονείρων με ένα νέο τρόπο τον 4ο αιώνα πΧ: Μια φορά κι ένα καιρό, εγώ ο Zhuang Zhou, ονειρεύτηκα ότι ήμουν μια πεταλούδα, που φτεροκοπούσε εδώ κι εκεί, μια πραγματική πεταλούδα, που χαίρονταν τον εαυτό της στο έπακρο, χωρίς να ξέρει ότι ήταν ο Zhuang Zhou. Ξύπνησα ξαφνικά και συνήλθα, ο αληθινός Zhuang Zhou. Τώρα δεν ξέρω αν ήταν τότε που ονειρεύτηκα ότι ήμουν μια πεταλούδα, ή αν είμαι τώρα μια πεταλούδα που ονειρεύομαι ότι είμαι ένας άνθρωπος.
Το διηγήθηκε ο W. E. Soothill σε μια σειρά διαλέξεων για την Κίνα που δόθηκαν στην Οξφόρδη και η αναφορά είναι από το βιβλίο “The Oracle of Night” του Sidarta Ribeiro.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ…
«Δύσκολη η προηγούμενη χρονιά για τη Μίνα, δύσκολη και η φετινή, ένιωθε ένα βάρος στο στέρνο της, δεν της άρεσε να πληγώνει τις κόρες της, ήταν η ίδια η ζωή που τα κανόνιζε έτσι να βαστάει ένας έρωτας λίγο κι ένας καημός πολύ.»
Απόσπασμα από το βιβλίο “Μικρά Αγγλία” της Ιωάννας Καρυστιάνη
Η ικανότητα εσωτερικής αμφισβήτησης (για τα εγκλήματα που έκανε)αναπτύχθηκε μόνο στη Δύση. Επίσης μόνο στη Δύση αναπτύχθηκε στο αίσθημα ενοχής π.χ. για την αποικιοκρατία.
Κινέζοι, Ιάπωνες, Άραβες δεν έκαναν κάτι παρόμοιο.
Οι Άραβες δεν έχουν κατηγορήσει τους Τούρκους, αν και ήταν υπό την κατοχή τους πολύ περισσότερα χρόνια από ότι υπό την κατοχή της Δύσης, προφανώς λόγω της θρησκείας (μουσουλμάνοι και οι μεν και οι δε)
Η δουλεία πρωτάρχισε από τους Άραβες στην Αφρική.
Τάδε έφα Κορνήλιος Καστοριάδης "Η Άνοδος της Ασημαντότητας"
Ο Dave Eggers είναι ένας πολύ γνωστός και πετυχημένος Αμερικανός συγγραφέας με πολλά εξαιρετικά βιβλία που έχουν γίνει best sellers.
Τις μέρες αυτές γίνεται πολλή συζήτηση για το τελευταίο του βιβλίο, που λέγεται Contraposto.
Σε μια συνέντευξη τύπου ρωτήθηκε από γνωστό δημοσιογράφο-βιβλιοκριτικό το λόγο που διάλεξε αρχαία ελληνική λέξη (!) ως τίτλο για το βιβλίο του!
Ο συγγραφέας δεν διόρθωσε τον ερωτώντα, είπε μάλιστα ότι το έκανε επειδή πολλοί γνωστοί του τον ρωτούσαν το λόγο για τον οποίο δεν χρησιμοποίησε κάποιον αρχαίο ελληνικό όρο ως τίτλο σε κάποιο από τα προηγούμενα βιβλία του.
Το Contaposto ως λέξη προφανώς δεν έχει αρχαία ελληνική προέλευση. Πρέρχεται από τα ιταλικά και θα πει αντίρροπη στάση. Είναι μια τεχνική εικαστικών τεχνών όπου η ανθρώπινη φιγούρα στέκεται με το μεγαλύτερο βάρος στο ένα πόδι. Αυτό κάνει τους γοφούς και τους ώμους να γέρνουν σε αντίθετες κατευθύνσεις, δημιουργώντας μια φυσική ασυμμετρία και αίσθηση κίνησης
Η σχέση του όρου με την αρχαία Ελλάδα έγκειται ότι πρωτοεμφανίστηκε στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. από Έλληνες γλύπτες, σπάζοντας την άκαμπτη αιγυπτιακή συμμετρία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν ο Παις του Κριτίου, ενώ τελειοποιήθηκε από τον γλύπτη Πολύκλειτο στο περίφημο άγαλμα Δορυφόρος.
Το ερώτημά μου είναι προφανές. Ο Dave Eggers και ο δημοσιογράφος θεωρούν πράγματι τη λέξη Contaposto αρχαία ελληνική; Αν ναι εντυπωσιάζει το μέγεθος της άγνοιάς τους, αν σκεφθεί κανείς τη θέση που κατέχουν στη λογοτεχνική σκηνή. Αν πάλι εννοούσαν ότι η τεχνική που υποδηλώνει η λέξη έχει αρχαιοελληνική προέλευση δεν θα έπρεπε να κυλούσε κάπως αλλιώς η συζήτηση;
