ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Η ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ
Σε ένα περιβάλλον στο οποίο μοιάζει να υπάρχει κάποια διάγνωση που εξηγεί την κάθε ανθρώπινη εμπειρία, οι άνθρωποι που έχουν την τάση να παρατηρούν και να ανησυχούν για συνηθισμενες μεταβολές στο σώμα τους, άνθρωποι που έχουν ανάγκη από καθησύχαση, ολοένα και περισσότερο εισπράττουν αντί γι’ αυτό μια διάγνωση. Τώρα που έχουμε μια ετικέτα διαταραχής για σχεδόν κάθε είδους φυσιολογική ποικιλία και για όλα τα επίπεδα νοητικού άγχους, φοβάμαι ότι οι άνθρωποι που εκφράζουν τη συναισθηματική τους δυσφορία ως σωματικά συμπτώματα μπορούν πολύ εύκολα να τα συγχέουν με ασθένειες.
Δεν βοηθά καθόλου το γεγονός ότι σε πολλούς τομείς της ιατρικής, η ικανότητά μας να βάλουμε διάγνωση ξεπερνά την ικανότητα να θεραπεύσουμε, πράγμα που σημαίνει ότι οι άνθρωποι ζουν με κάποια διάγνωση για περισσότερο χρόνο, αλλά αυτό δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι ζουν περισσότερο.
Η διάγνωση θεωρείται ότι είναι το κλειδί που ανοίγει την πόρτα σε πολλά πράγματα που επιθυμούμε-μια εξήγηση, την πιθανότητα για ανάρρωση, υποστήριξη, την συμμετοχή σε μια “φυλή” από συμπάσχοντες-αλλά υπάρχουν πολλά σκοτεινότερα πράγματα πίσω από αυτήν την πόρτα, στα οποία δεν δίνεται πάντοτε η απαραίτητη σημασία.
Τα παραπάνω από το βιβλίο “The Age of Diagnosis” της Suzanne O’Sullivan.