ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΑΛΟ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ
Ο πίνακας που ήταν στον τοίχο δεν μπορούσε να περιγραφεί. Το να τον περιορίσεις σε μια γλωσσική περιγραφή σήμαινε να τον καταστρέψεις. Αυτό δεν είναι άλλωστε το χαρακτηριστικό γνώρισμα ενός καλού έργου; Ένα πράγμα, που μπορεί να είναι μόνο ο εαυτός του, ένα πράγμα που απορρίπτει την προσαρμογή ή την επεξήγηση.
Γράφει ο Jack Livings στο μυθιστόρημα “The Blizzard Party.”
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΜΙΛΑΕΙ ΓΑΛΛΙΚΑ…
Αυτά που πιστεύουμε, το πως ψηφίζουμε, τι μας αρέσει και ποιοί είμαστε, όλα αυτά υπόκεινται σε γλωσσολογικές επιρροές. Γινόμαστε κάπως διαφορετικές παραλλαγές του εαυτού μας όταν χρησιμοποιούμε μια γλώσσα αντί για μια άλλη.
Η αναφορά αφορά τους πολύγλωσσους και προέρχεται από το βιβλίο “The Power of Language” της Viorica Marian.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Ο ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΥ ΓΕΡΝΑΜΕ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΜΑΣ…
Μέσα σε μερικούς μήνες ένα δωμάτιο αλλάζει, έστω κι αν δεν έχουμε μετακινήσει τίποτα. Όσο κι αν είναι γερασμένα και καταπονημένα τα πράγματα, πάντοτε βρίσκουν, δεν γνωρίζουμε πως, τη δύναμη να γερνούν.
Είναι διαφορετικά όταν τα ξαναβρίσκουμε τα πράγματα, φαίνονται να έχουν περισσότερη δύναμη να εισχωρήσουν μέσα μας πιο θλιβερά, πιο βαθιά ακόμα, πιο απαλά από πριν, να λιώσουν σε αυτό το είδος θανάτου που συμβαίνει αργά μέσα μας, απαλά, μέρα με τη μέρα, δειλά, ενάντια στον οποίο (θάνατο) κάθε μέρα εκπαιδεύουμε τον εαυτό μας να αμύνεται λίγο λιγότερο από την προηγούμενη μέρα.
Από τον Louis-Ferdinand Céline στο μυθιστόρημα “Voyage au bout de la nuit.”
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΦΗΓΗΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΣ
«Ο μετα-αφηγηματικός χρόνος είναι ένας χρόνος χωρίς εσωτερικότητα. Η πληροφορία στρέφει τα πάντα προς τα έξω. Αντί για την εσωτερικότητα ενός αφηγητή, έχουμε την εγρήγορση ενός κυνηγού πληροφοριών.»
«Ο κόσμος που μπορεί να εξηγηθεί δεν μπορεί να γίνει αφήγηση».
Δύο ρήσεις από το βιβλίο “The Crisis of Narration” του Κορεάτη φιλόσοφου Byung-Chul Han.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Ο EINSTEIN ΚΑΙ ΟΙ ΙΔΕΕΣ
Αυτό μου θυμίζει ένα ανέκδοτο που μου αρέσει. Όταν ο Paul Valéry έπαιρνε συνέντευξη από τον Albert Einstein, ρώτησε τον μεγάλο επιστήμονα: “Κρατάς πάντα ένα σημειωματάριο μαζί σου για να καταγράφεις τις ιδέες σου”; Ο Einstein ήταν ένας άνθρωπος που δεν κλονίζονταν εύκολα, αλλά αυτή η ερώτηση σίγουρα τον αναστάτωσε. “Όχι”, είπε. “Δεν υπάρχει λόγος για κάτι τέτοιο. Βλέπεις σπάνια έχω καινούργιες ιδέες”.
Από το βιβλίο “Novelist as a Vocation” του Haruki Murakami.
Φιλοδοξίες, του Χαράλαμπου Γιαννακόπουλου
Από το «Ποιητικό Ημερολόγιο 2019» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ιωλκός.
Ακούγεται ασήμαντο για φιλοδοξία
και ξεπερασμένο και ρομαντικό,
μα δεν είναι άσχημο για πεπρωμένο:
να μείνω στη μνήμη των ανθρώπων
ως εκείνος που κάθε χρόνο
έγραφε για τις αμυγδαλιές
λες και τις έβλεπε πρώτη φορά.
