ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΦΘΟΝΟΣ ΚΑΙ ΖΗΛΕΙΑ
Ένα συχνό λάθος στα χειρόγραφα ήταν η σύγχυση ανάμεσα στις λέξεις “φθόνος” και “ζήλεια”, που το πρώτο σημαίνει να θέλεις κάτι που έχει κάποιος άλλος και το δεύτερο να περιλαμβάνει το φόβο ότι κάποιος μπορεί να πάρει κάτι που είναι δικό σου.
Από το μυθιστόρημα “You Are Here” του David Nicholls.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Η ΣΥΓΧΥΣΗ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΞΙΩΝ
Μπορεί να νομίζετε ότι οι πεποιθήσεις και οι αξίες είναι σαν τη σοκολάτα και τη μαύρη σοκολάτα-διαφορετικές γεύσεις του ιδίου πράγματος. Στην πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετικά πράγματα. Οι πεποιθήσεις είναι υποθέσεις ή συμπεράσματα. Οι αξίες είναι τα στοιχεία της ζωής που δίνουν νόημα σε ένα άτομο. Οι πεποιθήσεις αντανακλούν αυτό που πιστεύετε για τον κόσμο. Οι αξίες αποκαλύπτουν περισσότερα πράγματα για τον εαυτό σας. Η σύγχυση αυτών των δύο μπορεί να είναι επικίνδυνη υπόθεση. Όταν κάποιος συνδέει την αυτοεκτίμησή του με μια πεποίθηση —πολιτική, προσωπική ή άλλη— έχει απεγνωσμένα την ανάγκη να έχει δίκιο. Η αμφισβητήσεις για εκείνα που σκέφτεται γίνονται αντιληπτές ως απειλές για τον τρόπο που σκέπτεται-ενδείξεις ότι δεν είναι αρκετά έξυπνος ή καλός. Το άτομο που φωνάζει πιο δυνατά είναι συχνά εκείνο που φοβάται περισσότερο μήπως κάνει λάθος.
Γράφει ο Jamil Zaki στο βιβλίο “Hope for Cynics.”
Μια όμορφη βόλτα χθες στο πάρκο Κουρί έξω από τον Αλμυρό. Και μετά τσίπουρα στη Νέα Αγχίαλο.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΠΟΥ ΕΣΦΑΛΕ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ
Η ανάπτυξη έχει αξία όταν υπάρχει υλική ανεπάρκεια. Αυτό τουλάχιστο έχει επιβεβαιωθεί σταθερά. Έτσι μέχρις ένα σημείο, αυτό το πράγμα δουλεύει. Η δυσκολία είναι να γνωρίζεις ποιό είναι αυτό το σημείο. Και να γνωρίζεις πως θα σταματήσεις όταν το φτάσεις. Ο καπιταλισμός απέτυχε και στα δύο αυτά. Καθιέρωσε κανόνες που δανείστηκε από μια προκατειλημμένη άποψη για τη φύση και τους επέβαλε τυραννικά στη λειτουργία της αγοράς.
Από το βιβλίο Post Growth του Tim Jackson.
ΠΑΙΔΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΑΚΙ
Ο μεγάλος de facto MAGAS εξολοθρευτής ρίχνει τα ζάρια για τον επόμενο διαβολικό ηγέτη που θα εξαφανίσει.
(Τραγουδιστί) Κι ο κληρος πέφτει στον Αδόλφο κι ο κλήρος πέφτει στον Αδόλφο, που ήταν όμως σκοτωμένος, που ήταν όμως σκοτωμένος…γι’ αυτό λυπούμαστε πολύ, γι’ αυτό λυπούμαστε πολύ, οέ οέ οέ οέ!
(Συνεχίζουμε τραγουδιστί) Και ξαναρίχνουμε τα ζάρια και ξαναρίχνουμε τα ζάρια, να δούμε ποιός ποιός θα φαγωθεί, να δούμε ποιός ποιός θα φαγωθεί, οέ, οέ, οέ, οέ.
Κι ο κλήρος πέφτει στους μουλάδες, κι ο κλήρος πέφτει στους μουλάδες, που ήταν ά-άτακτοι πολύ, που ήταν ά-άτακτοι πολύ, οέ, οέ, οέ, οέ. Για δεν αφήνανε τον Μπένζι, για δεν αφήνανε τον Μπένζι, ήσυχο για για για να κοιμηθεί, ήσυχο για για για να κοιμηθεί, οέ οέ οέ οέ!
